การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของการตั้งเป้าหมายและการฝึกสมาธิที่มีต่อการเสิร์ฟแบดมินตัน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนหญิงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนสายน้ำผึ้งปีการศึกษา 2542 จำนวน 45 คน นำมาทดสอบความสามารถในการเสิร์ฟแบดมินตัน โดยใช้แบบทดสอบเสิร์ฟลูกหลังคอร์ทของพลู เพื่อจัดความสามารถในการเสิร์ฟให้มีค่าใกล้เคียงกันแล้วทำการแบ่งเป็น 3กลุ่มๆ ละ 15 คน คือ กลุ่มฝึกเสิร์ฟแบดมินตันควบคู่กับการตั้งเป้าหมาย กลุ่มฝึกเสิร์ฟแบดมินตันควบคู่กับการฝึกสมาธิ และกลุ่มฝึกเสิร์ฟแบดมินตันเพียงอย่างเดียว ทดลองเป็นระยะเวลา 8 สัปดาห์ๆ ละ 3 วันทุกกลุ่มได้รับการทดสอบความสามารถในการเสิร์ฟแบดมินตัน ก่อนการฝึก ภายหลังการฝึก 2 สัปดาห์,4 สัปดาห์, 6 สัปดาห์ และ 8 สัปดาห์ แล้วนำข้อมูลมาวิเคราะห์โดยหาค่าเฉลี่ย, ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน, วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียวชนิดวัดซ้ำ, วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และเปรียบเทียบรายคู่โดยวิธีของเชฟเฟ่ ผลการวิจัยพบว่า 1. ความสามารถในการเสิร์ฟแบดมินตัน ระหว่างกลุ่มฝึกเสิร์ฟแบดมินตันควบคู่กับการตั้งเป้าหมายกลุ่มฝึกเสิร์ฟแบดมินตันควบคู่กับการฝึกสมาธิ และกลุ่มฝึกเสิร์ฟแบดมินตันเพียงอย่างเดียวก่อนการฝึก ภายหลังการฝึก 2 สัปดาห์, 4 สัปดาห์, 6 สัปดาห์ และ 8 สัปดาห์ ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 2. ความสามารถในการเสิร์ฟแบดมินตันของทั้ง 3 กลุ่ม ภายหลังการฝึก 8 สัปดาห์ สูงกว่าความสามารถในการเสิร์ฟแบดมินตันก่อนการฝึก อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05