งานวิจัยนี้ศึกษาการปรับปรุงวิธีการเรียนรู้แบบกำหนดการเชิงพันธุกรรม เพื่อให้คำตอบที่สร้างขึ้นมามีความทนทานมากขึ้น ปัญหาที่นำมาใช้คือ ปัญหาการนำร่องหุ่นยนต์ โดยการหาคำตอบซึ่งอยู่ในรูปของโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ใช้ควบคุมหุ่นยนต์ในการเดินหลบหลีกสิ่งกีดขวางเพื่อไปยังเป้าหมายภายใต้สภาพแวดล้อมที่กำหนดโดยที่ความทนทานของคำตอบ คือ ความสามารถในการนำคำตอบนั้นไปทำงาน ควบคุมหุ่นยนต์ในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างไปจากสภาพแวดล้อมที่ได้เรียนรู้มา วิธีการที่ใช้เพิ่มความทนทานของคำตอบ ใช้การปรับปรุงกระบวนการวิวัฒนาการในระหว่างการหาคำตอบ โดยให้เรียนรู้จากสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกันจำนวนหลายๆ แบบ และการเพิ่มระดับความแตกต่างของสภาพแวดล้อมที่ใช้เรียนรู้เหล่านั้นให้มากขึ้น ผลการวิจัย โดยการเปรียบเทียบความทนทานของคำตอบทั้งก่อนและหลังการปรับปรุงกระบวนการวิวัฒนาการ แสดงให้เห็นว่าจำนวนสภาพแวดล้อมในการเรียนรู้ที่เพิ่มขึ้น และสภาพแวดล้อมที่ใช้เรียนรู้ที่มีความแตกต่างกันมากขึ้น มีผลทำให้ความทนทานของคำตอบเพิ่มสูงขึ้น ผลการวิเคราะห์ถึงสาเหตุที่ทำให้ความทนทานของคำตอบเพิ่มสูงขึ้น พบว่า เนื่องจาก "ประสบการณ์" ที่คำตอบนั้นได้เรียนรู้มามีมากขึ้นและอัตราส่วนการนำประสบการณ์ที่ได้เรียนรู้มาไปใช้ในสภาพแวดล้อมที่ไม่ได้เรียนรู้มามีอัตราเพิ่มสูงขึ้น