การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษจากการทำกิจกรรมการสัมภาษณ์และการพูดบรรยายเหตุการณ์จากภาพ และเพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษจากการทำกิจกรรมเดียวกันแต่ในหัวข้อเรื่องที่แตกต่างกันของนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล กรุงเทพมหานคร ตัวอย่างประชากรในการวิจัยเป็นนักศึกษาปีที่ 1 ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง สาขาวิชาเลขานุการ ประเภทวิชาบริหารธุรกิจ สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล กรุงเทพมหานคร ปีการศึกษา 2540 จำนวน 72 คน ซึ่งได้มาโดยการสุ่มแบบแบ่งชั้น เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษในลักษณะกิจกรรมจำนวน 2 กิจกรรมคือ กิจกรรมการสัมภาษณ์และกิจกรรมการพูดบรรยายเหตุการณ์จากภาพ ในแต่ละกิจกรรมประกอบด้วยข้อสอบ 3 ชุดตามหัวข้อเรื่องคือ การสมัครงาน การโทรศัพท์ติดต่อและรับโทรศัพท์ และการต้อนรับผู้มาติดต่อและแบบประเมินความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษจำนวน 1 ฉบับ ทั้งแบบสอบและแบบประเมินดังกล่าวได้ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา ความเหมาะสมและความถูกต้องของการใช้ภาษาจากผู้ทรงคุณวุฒิ 3 ท่านและผ่านการทดลองใช้ 2 ครั้ง แล้ววิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่ามัชฌิมเลขคณิต ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าที วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และวิเคราะห์ความแตกต่างรายคู่โดยวิธีของเชฟเฟ ผลการวิจัยปรากฎดังนี้ 1. ความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษของนักศึกษาที่ได้จากการทำกิจกรรมการสัมภาษณ์สูงกว่าความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษของนักศึกษาที่ได้จากการทำกิจกรรมการพูดบรรยายเหตุการณ์จากภาพ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 2. ความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษของนักศึกษาที่ได้จากการทำกิจกรรมการสัมภาษณ์และการพูดบรรยายเหตุการณ์จากภาพในหัวข้อเรื่องการสมัครงานและการต้อนรับผู้มาติดต่อ สูงกว่าความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษของนักศึกษาที่ได้จากการทำกิจกรรมการสัมภาษณ์ และกิจกรรมการพูดบรรยายเหตุการณ์จากภาพในหัวข้อเรื่องการโทรศัพท์และรับโทรศัพท์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษของนักศึกษาที่ได้จากการทำกิจกรรมการพูดบรรยายเหตุการณ์จากภาพในหัวข้อเรื่องการสมัครงาน สูงกว่าความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษของนักศึกษาที่ได้จากการทำกิจกรรมพูดบรรยายเหตุการณ์จากภาพในหัวข้อเรื่องการโทรศัพท์ติดต่อและรับโทรศัพท์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05