วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะวิเคราะห์คำเรียกสีพื้นฐานและคำเรียกสีไม่พื้นฐานในภาษาไทลื้อ ลัวะ ม้ง และกะเหรี่ยง ตลอดจนการรับรู้สีและทัศนคติที่ผู้พูดภาษาดังกล่าวมีต่อสี ข้อมูลที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เก็บจากผู้บอกภาษาซึ่งอาศัยอยู่ในพื้นที่จังหวัดเชียงรายและพะเยา โดยผู้บอกภาษาเป็นเพศหญิง อายุระหว่าง 30-45 ปี จำนวนทั้งหมด 40 คนแบ่งออกเป็นภาษาละ 10 คน เครื่องมือที่ใช้ในการสัมภาษณ์ขณะเก็บข้อมูลคือบัตรสีจำนวน 208 บัตรสี ผลการวิจัยสรุปเนื้อหาสำคัญได้ดังนี้ ภาษาไทลื้อ ลัวะม้ง และกะเหรี่ยงมีจำนวนคำเรียกสีพื้นฐานคือ 12, 5, 6และ 5 คำ ตามลำดับ อาศัยทฤษฎีสากลและวิวัฒนาการของคำเรียกสี (Berlin and Kay, 1969) อาจกล่าวได้ว่าคำเรียกสีในภาษาทั้ง 4 นี้พัฒนาอยู่ในระยะ (stage) ต่างๆ กันของวิวัฒนาการของคำเรียกสีพื้นฐานคือ ระยะที่ 7, 5, 5 และ4 ตามลำดับ ส่วนการสร้างคำเรียกสีไม่พื้นฐานนั้น ภาษาที่ศึกษาทั้งหมดมีกลวิธีในการสร้างคำเรียกสีไม่พื้นฐาน 3 วิธีคือ 1. การผสมคำเรียกสีเข้าด้วยกัน 2. การผสมคำเรียกสีกับคำขยาย และ 3. การใช้คำเรียกสิ่งของเฉพาะมาเป็นคำเรียกสีไม่พื้นฐาน ภาษาไทลื้อ ลัวะ และม้ง มีการใช้กลวิธีที่ 2ในการสร้างคำเรียกสีไม่พื้นฐานมากที่สุด แต่ภาษากะเหรี่ยงมีการใช้กลวิธีที่ 1 มากที่สุด และทุกภาษามีการใช้กลวิธีที่ 3น้อยที่สุด ผลการวิเคราะห์การรับรู้สีและทัศนคติที่มีต่อสีพบว่าผู้พูดภาษาไทยลื้อ ลัวะ ม้ง และกะเหรี่ยงมีการรับรู้ใจกลาง(foci point) ของทุกประเภทสีคล้ายคลึงกัน ส่วนการรับรู้ขอบเขตสี (colour boundary) พบว่าผู้พูดภาษาไทลื้อ ลัวะม้ง และกะเหรี่ยง มีการรับรู้ขอบเขตของประเภทสีเขียวได้ดีที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับขอบเขตสีของประเภทสีอื่นๆ ส่วนการวิเคราะห์ทัศนคติที่มีต่อสีพบว่า ผู้พูดภาษาเหล่านี้มีทัศนคติบวกต่อสีสดและสีเข้ม และมีทัศนคติลบต่อสีตุ่นและสีอ่อน