การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาประเภทของตัวชี้นำความลึกในภาพบนจอคอมพิวเตอร์ที่มีผลต่อการรับรู้ความลึกในภาพของเด็กอนุบาล และเพื่อเปรียบเทียบตัวชี้นำความลึกประเภทต่าง ๆ ในภาพบนจอคอมพิวเตอร์ที่เด็กอนุบลมีการรับรู้ความลึกในภาพได้ดีที่สุด โดยใช้ตัวชี้นำความลึก 7 ประเภท คือ ตัวชี้นำความลึกแบบซ้อนทับตัวชี้นำความลึกแบบขนาด ตัวชี้นำความลึกแบบพื้นผิว ตัวชี้นำความลึกแบบแนวเส้น ตัวชี้นำความลึกแบบเลือนหาย ตัวชี้นำความลึกแบบแสงเงา ตัวชี้นำความลึกแบบมุมสูง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นเด็กในระดับชั้นอนุบาลที่มีอายุระหว่าง 5-6 ปี จำนวน 120 คน เครื่องมือที่ใช้ คือโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ใช้วัดการรับรู้ความลึกในภาพของเด็กอนุบาล วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์หาค่าความแปรปรวนทางเดียวแบบวัดซ้ำ (One - Way Analysis ofVariance, Repeated Measurement) และเปรียบเทียบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยของคะแนนแต่ละคู่ (MultipleComparison) โดยวิธีของ Tukey ผลการวิจัยสรุปได้ว่า 1. การรับรู้ตัวชี้นำความลึกในภาพบนจอคอมพิวเตอร์ของเด็กอนุบาลเมื่อใช้ตัวชี้นำความลึก 7 ประเภท คือตัวชี้นำความลึกแบบซ้อนทับ (Interposition) ตัวชี้นำความลึกแบบขนาด (Size) ตัวชี้นำความลึกแบบพื้นผิว (Texturegradient) ตัวชี้นำความลึกแบบแนวเส้น (Linearperspective) ตัวชี้นำความลึกแบบเลือนหาย (Atmosphericperspective) ตัวชี้นำความลึกแบบแสงเงา (Shading)และตัวชี้นำความลึกแบบมุมสูง (Height) มีผลแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. ตัวชี้นำความลึกแบบแนวเส้น (Linear perspective)มีผลต่อการรับรู้ความลึกในภาพบนจอคอมพิวเตอร์ของเด็กอนุบาลได้ดีกว่าตัวชี้นำความลึกแบบอื่น ๆ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 เรียงตามลำดับ การรับรู้ของเด็กอนุบาลจากมากไปน้อยดังต่อไปนี้ ตัวชี้นำความลึกแบบมุมสูง(Height) ตัวชี้นำความลึกแบบซ้อนทับ (Interposition)ตัวชี้นำความลึกแบบเลือนหาย (Atmospheric perspective)ตัวชี้นำความลึกแบบขนาด (Size) ตัวชี้นำความลึกแบบพื้นผิว(Texture gradient) และตัวชี้นำความลึกแบบแสงเงา(Shading)