วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ กล่าวถึงระบบโครงตาข่ายการต่อลงดินของสถานีไฟฟ้าย่อย ซึ่งแบ่งได้เป็น 2 ส่วน คือ ส่วนของความรู้ทางทฤษฎี และส่วนของซอฟท์แวร์ โดยในส่วนของทฤษฎีนั้นจะครอบคลุมตั้งแต่ความรู้พื้นฐานไปจนถึงการวิเคราะห์ และออกแบบระบบโครงตาข่ายการต่อลงดินของสถานีไฟฟ้าย่อย และในส่วนของซอฟท์แวร์นั้นได้พัฒนาเป็นโปรแกรมซึ่งมีชื่อว่า "SubstationGrounding Design Program (SGDP)" ด้วยภาษา VisualBasic เวอร์ชั่น 4.0 เพื่อช่วยอำนวยความสะดวกแก่วิศวกรไฟฟ้าในการออกแบบระบบโครงตาข่ายการต่อลงดินของสถานีไฟฟ้าย่อย ระบบโครงตาข่ายการต่อลงดินที่พิจารณานั้น เป็นระบบโครงตาข่ายที่มีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมเพียงอย่างเดียว โดยไม่คำนึงถึงผลของแท่งดิน ซึ่งในที่นี้จะพิจารณาใน 3 ลักษณะ คือระบบโครงตาข่ายการต่อลงดินที่มีระยะห่างระหว่างตัวนำเท่ากันระบบโครงตาข่ายการต่อลงดินที่มีระยะห่างระหว่างตัวนำไม่เท่ากันและระบบโครงตาข่ายการต่อลงดินที่มีระยะห่างระหว่างตัวนำไม่เท่ากันแบบลำดับเรขาคณิต จากผลการวิจัย โดยทดลองออกแบบสถานีไฟฟ้าย่อย 4 แห่งที่มีขนาด 72x107 ตารางเมตร 40x80 ตารางเมตร 40x50 ตารางเมตรและ 16x33 ตารางเมตร พบว่าระบบโครงตาข่ายการต่อลงดินที่มีระยะห่างระหว่างตัวนำไม่เท่ากัน และระบบโครงตาข่ายการต่อลงดินที่มีระยะห่างระหว่างตัวนำไม่เท่ากันแบบลำดับเรขาคณิตสามารถป้องกันอันตรายที่อาจเกิดขึ้นกับมนุษย์ สัตว์ และอุปกรณ์ต่างๆ ทั้งภายใน และบริเวณใกล้เคียงสถานีไฟฟ้าย่อยได้ดีกว่าและใช้จำนวนลวดตัวนำน้อยกว่าระบบโครงตาข่ายการต่อลงดินที่มีระยะห่างระหว่างตัวนำเท่ากัน แต่ระบบโครงตาข่ายการต่อลงดินที่มีระยะห่างระหว่างตัวนำไม่เท่ากันไม่สามารถออกแบบระบบโครงตาข่ายสำหรับสถานีไฟฟ้าย่อยที่มีขนาดเล็กได้ ดังนั้นจึงสามารถกล่าวได้ว่าระบบโครงตาข่ายการต่อลงดินที่มีระยะห่างระหว่างตัวนำไม่เท่ากันจะเหมาะสำหรับสถานีไฟฟ้าย่อยขนาดใหญ่ในขณะที่ระบบโครงตาข่ายการต่อลงดินที่มีระยะห่างระหว่างตัวนำไม่เท่ากันแบบลำดับเรขาคณิตจะเหมาะสำหรับสถานีไฟฟ้าย่อยขนาดกลางและเล็ก