ได้เตรียมกราฟต์โคพอลิเมอร์ของสไตรีนและแป้งมันสำปะหลังโดยใช้วิธีการฉายรังสีแกมมาพร้อมกัน ด้วย ('60)Co และนำกราฟต์โคพอลิเมอร์ที่ได้ไปผสมกับพลาสติกพอลิสไตรีน เพื่อศึกษาการย่อยสลายของพลาสติก ในการวิจัยนี้ใช้แป้งมันสำปะหลังและมอนอเมอร์สไตรีนอย่างละ 4 กรัมผสมกับน้ำ 1 ลูกบาศก์เซ็นติเมตร และเมทานอล 1.5 ลูกบาศก์เซ็นติเมตร หลังจากนั้นนำไปผ่านการฉายรังสีแกมมาที่ปริมาณรังสีค่าต่างๆ จาก 2 ถึง 16 kGy โดยมีอัตราการเปล่งรัศมีเท่ากับ 2.5 x 10('-3)kGy.s('-1) โคพอลิเมอร์ที่ได้นำมาวิเคราะห์หาค่าปริมาณโฮโมพอลิเมอร์ที่เกิดขึ้นประสิทธิภาพในการเกิดกราฟติง สัดส่วนในการเกิดกราฟติง ร้อยละของการเกิดพอลิเมอร์ และเปอร์เซ็นต์แอดออน จากผลการทดลองพบว่าเมื่อปริมาณรังสีที่ได้รับมีค่าเท่ากับ 10 kGy ให้ค่าประสิทธิภาพการกราฟต์สูงสุด (62.6%) นอกจากนี้ยังมีการศึกษาผลที่เกิดขึ้นจากการเติมกรดไนตริกที่มีส่วนในการเพิ่มประสิทธิภาพการกราฟต์ระหว่างสไตรีนและแป้งมันสำปะหลัง พลาสติกพอลิสไตรีนโดยธรรมชาติไม่สามารถสลายตัวได้ด้วยตนเอง จึงได้นำพลาสติกพอลิสไตรีนผสมแป้งมันสำปะหลังและกราฟต์โคพอลิเมอร์ มาทดสอบการสลายตัวด้วยการตากแดดภายนอกบ้าน การฝังดิน การฉายรังสีแกมมา รังสียูวี และทดสอบความทนของพลาสติกต่อแบคทีเรีย การสลายตัวทุกกระบวนการติดตามได้โดยทำการวัดสมบัติแรงดึง วัดขอบเขตการสลายตัวด้วยค่าของหมู่คาร์บอนิล วัดค่าน้ำหนักโมเลกุลและน้ำหนักโมเลกุลโดยเฉลี่ย และวัดสมบัติทางความร้อนของพลาสติก จากการทดลองพบว่าพลาสติกลอพิสไตรีนผสมกราฟต์โคพอลิเมอร์สูญเสียสมบัติทางกายภาพอย่างรวดเร็วหลังได้รับแสงแดดนอกบ้านซึ่งผลการทดลองเป็นไปในทำนองเดียวกับการฉายรังสีแกมมาและรังสียูวี โดยสามารถยืนยันผลที่ได้จากการคำนวณค่าพลังงานการกระตุ้น ซึ่งพบว่าพลาสติกพอลิสไตรีนที่ผสมกราฟต์โคพอลิเมอร์นี้มีค่าพลังงานต่ำกว่าพลาสติกควบคุมของพอลิสไตรีน ผลนี้มีค่าตรงกันข้ามกับการรับแสงภายในบ้าน พบว่าสมบัติทางกายภาพของพลาสติกที่เก็บไว้ในบ้านนานกว่าหกเดือนไม่พบการเปลี่ยนแปลงใดๆ การฝังดินของพลาสติกดังกล่าวพบว่าใช้เวลานานกว่าการรับแสงแดดนอกบ้าน สำหรับความทนของพลาสติกต่อแบคทีเรียBacillus coagulans 352 นั้น พบว่าพลาสติกมีรูเล็กเกิดขึ้นจำนวนมาก ซึ่งเกิดจากแป้งถูกย่อยสลาย แสดงว่าแบคทีเรียส่งเสริมการสลายตัวเชิงชีวภาพของพลาสติกพอลิสไตรีนก่อนที่การสลายอื่นๆ จะเกิดขึ้น