วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ ผู้เขียนได้ทำการศึกษาวิจัยถึงหลักเกณฑ์แห่งกฎหมายที่ใช้บังคับเกี่ยวกับเอกสารการรับขนและความรับผิดของผู้ขนส่งสินค้าระหว่างประเทศทางอากาศโดยทำการศึกษาเปรียบเทียบถึงความสอดคล้องแห่งบทบัญญัติในประมวบกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ของไทยกับหลักเกณฑ์ที่บัญญัติไว้ในระบบวอร์ซอ และความเหมาะสมในการนำประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาใช้บังคับกับคดีความรับผิดของผู้ขนส่งตามสัญญารับขนสินค้าระหว่างประเทศทางอากาศ รวมทั้งศึกษาถึงความจำเป็นในการบัญญัติกฎหมายเฉพาะขึ้นใช้บังคับกับคดีความรับผิดของผู้ขนส่งตามสัญญารับขนสินค้าระหว่างประเทศทางอากาศ ตลอดจนแนวทางในการนำหลักเกณฑ์ระหว่างประเทศในระบบวอร์ซอเข้ามาปรับใช้กับคดีความรับผิดของผู้ขนส่งตามสัญญารับขนสินค้าระหว่างประเทศทางอากาศที่ได้นำขึ้นสู่การพิจารณาของศาลไทย ผลการวิจัยพบว่าประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ลักษณะรับขนซึ่งเป็นกฎหมายว่าด้วยความรับผิดของผู้ขนส่งสินค้าระหว่างประเทศทางอากาศ ที่ศาลไทยได้นำมาปรับใช้กับคดีอยู่ในปัจจุบันนั้น ไม่เหมาะสมกับแนวปฏิบัติในการรับขนสินค้าระหว่างประเทศทางอากาศของสายการบินต่าง ๆรวมทั้งสายการบินแห่งชาติที่กำหนดของไทย และไม่สอดคล้องกับหลักกฎหมายระหว่างประเทศและแนวปฏิบัติทางกฎหมายเกี่ยวกับความรับผิดของผู้ขนส่งในระบบกฎหมายของประเทศส่วนใหญ่ในโลกที่อาศัยหลักการรับผิดในระบบวอร์ซอเป็นฐานดังนั้น จึงควรนำหลักกฎหมายระหว่างประเทศ (ระบบวอร์ซอ)เข้ามาปรับใช้ในประเทศไทย แต่เนื่องจากอนุสัญญาวอร์ซอและพิธีสารฉบับต่าง ๆ ยังอยู่ในสภาพสับสนและยังต้องมีการปรับเปลี่ยนให้เป็นเอกภาพมากขึ้น ประเทศไทยจึงควรนำเอาหลักการเบื้องต้นของระบบวอร์ซอมาปรับใช้โดยยังไม่จำเป็นต้องเข้าเป็นภาคีในระบบวอร์ซอ