งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาคำลักษณะนามในภาษาไทยและภาษาเวียดนาม โดยมุ่งศึกษาคำลักษณะนามในโครงสร้างนามวลีบอกจำนวน เพื่อวิเคราะห์อรรถลักษณ์ของคำลักษณะนาม และจำแนกกลุ่มคำลักษณะนาม รวมทั้งศึกษาเปรียบเทียบโลกทัศน์ของผู้พูดภาษาไทยและภาษาเวียดนามที่สะท้อนให้เห็นจากการใช้คำลักษณะนาม วิธีการที่ใช้ในการวิเคราะห์ คือการวิเคราะห์อรรถลักษณ์ โดยกำหนดขอบเขตการวิเคราะห์คำลักษณะนามเดี่ยวเฉพาะที่เป็นคำลักษณะนามแท้ทุกประเภทในภาษาพูดและภาษาเขียน ทั้งภาษาที่ใช้ทั่วไปและภาษาที่ใช้เฉพาะ ทั้งนี้ผู้วิจัยเก็บข้อมูลคำลักษณะนามและตัวอย่างการใช้คำลักษณะนามจากเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง และจากการสัมภาษณ์ผู้บอกภาษาไทยและภาษาเวียดนามด้วย ผลการศึกษาพบว่า คำลักษณะนามแท้ในภาษาไทยและภาษาเวียดนามมีการจำแนกกลุ่มแตกต่างกัน กล่าวคือ คำลักษณะนามในภาษาไทยจำแนกได้ 3 กลุ่ม คือ คำลักษณะนามที่แสดงส่วนของร่างกาย คำลักษณะนามที่แสดงการรับรู้และคำลักษณะนามที่แสดงความรู้สึก รวบรวมได้ทั้งหมด73 คำ ปรากฏร่วมอรรถลักษณ์ทั้งหมด 52 อรรถลักษณ์ส่วนคำลัษณะนามในภาษาเวียดนามจำแนกได้ 5 กลุ่ม คือคำลักษณะนามที่แสดงส่วนของร่างกาย คำลักษณะนามที่แสดงการรับรู้ คำลักษณะนามที่แสดงความรู้สึก คำลักษณะนามที่แสดงความเปรียบแบบบุคลาธิษฐาน และคำลักษณะนามที่แสดงความเปรียบแบบอุปลักษณ์ รวบรวมได้ทั้งหด 74 คำ ปรากฎร่วมกับอรรถลักษณ์ทั้งหมด 70 อรรถลักษณ์ นอกจากนี้ อรรถลักษณ์ที่นำมาเป็นเกณฑ์ในการจำแนกกลุ่มคำลักษณะนามของภาษาไทยและภาษาเวียดนามพบว่ามีความคล้ายคลึงกัน อรรถลักษณ์ดังกล่าว ได้แก่ อรรถลักษณ์ของสิ่งที่มีมาแต่เดิม อรรถลักษณ์ที่แสดงการรับรู้โดยประสาทสัมผัส อรรถลักษณ์ที่แสดงหน้าที่ และอรรถลักษณ์ที่แสดงลักษณะพิเศษ จากการวิเคราะห์อรรถลักษณ์ต่าง ๆของคำลักษณะนาม ยังพบด้วยว่าอรรถลักษณ์เด่นที่สุดของคำลักษณะนามแต่ละประเภทนั้นแสดงให้เห็นว่า ผู้พูดภาษาไทยและภาษาเวียดนามจะเลือกใช้คำลักษณะนามกับคำนามประเภทต่าง ๆ ตามเกณฑ์และเงื่อนไขทางวัฒนะรรมที่แต่ละภาษากำหนดเกณฑ์ต่าง ๆ ดังกล่าวเป็นส่วนหนึ่งที่สะท้อนให้เห็นโลกทัศน์ที่เหมือนกันและแตกต่างกันของผู้พูดทั้งสองภาษา