การวิจัยครั้งนี้มุ่งศึกษาลักษณะของภาษาจินตภาพในเรื่องสั้นของ อัศศิริ ธรรมโชติ เพื่อชี้ให้เห็นว่าการสร้างภาษาจินตภาพในเรื่องสั้นของอัศศิริ ธรรมโชติเป็นลักษณะเด่นอันทำให้งานเขียนมีความชัดเจนงดงาม ผลการศึกษาพบว่า ภาษาในเรื่องสั้นของอัศศิริธรรมโชติ มีลักษณะต่าง ๆ ซึ่งทำให้ผู้อ่านเกิดจินตภาพที่ชัดเจนลึกซึ้งและทำให้ผู้อ่านเกิดอารมณ์สะเทือนใจอันได้แก่ การเล่นเสียงสัมผัสคล้องจองและจังหวะ การใช้คำซ้อน การใช้คำบอกแสง สี การใช้คำทำเนียบกวี การใช้คำที่มีความหมายตรงกันข้าม การซ้ำคำ การใช้ประโยคซ้ำความการใช้ประโยคคำถาม การใช้ประโยคยาว การสร้างความสมดุลทางโครงสร้างประโยค การใช้ภาพพจน์และสัญลักษณ์ลักษณะการใช้ภาษทั้งหมดนี้ มุ่งสร้างจินตภาพที่สอดคล้องกับสารสำคัญของเรื่อง มีสัมพันธภาพและเป็นเอกภาพเพื่อเชื่อมโยงไปสู่การตีความและเข้าใจสารสำคัญของเรื่องอย่างลึกซึ้งชัดเจน ได้แก่ จินตภาพของความโหดร้ายความน่าสะพึงกลัว ความทุกข์ ความเศร้า ความเหงาความท้อแท้ และความสิ้นหวัง จินตภาพเหล่านี้ปรากฎให้เห็นอย่างเด่นชัด ในชื่อเรื่อง และฉาก อัศศิริ ธรรมโชติ เลือกใช้สภาพธรรมชาติที่โหดร้ายรุนแรง เช่น "พายุ" "มรสุม" และ "ไฟ" เป็นสื่อแสดงความโหดร้ายที่มนุษย์ได้รับ ใช้ภาพพจน์แบบปุคลาธิษฐานคือ ให้ธรรมชาติและสถานที่ทำกิริยาอาการและมีความรู้สึกเศร้า เช่น "ต้นหญ้าเงื่องหงอย" "ลมครางเศร้า ๆ""คลื่นลมหวนไห้" "ทะเลร่ำหา" "ซอยเหงาอ้างว้าง"และใช้ภาพพจน์แบบอติพจน์คือ "ทะเลน้ำตา" เพื่อสื่อความรู้สึกเศร้าที่มีปริมาณมากมายมหาศาล รวมทั้งใช้ "บทเพลงเศร้า""ฝน" เป็นสัญลักษณ์ของความเหงาเศร้า ใช้ "รถไฟ" และ"เครื่องจักร" เป็นสัญลักษณ์ของสังคมสมัยใหม่ที่เต็มไปด้วยความโหดร้าย และใช้ "หมาบ้า" เป็นสัญลักษณ์ของมนุษย์ที่ไร้จริยธรรมในการควบคุมพฤติกรรมของตนเอง จินตภาพต่าง ๆ เหล่านี้ส่งผลให้สารสำคัญที่ อัศศิริ ธรรมโชติ สื่อมายังผู้อ่านโดดเด่น และเข้มข้นด้วยพลังความคิด โดยสื่อผ่านความงดงามแห่งวรรณศิลป์