การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบปฏิกิริยาทางจิตจากการลิดรอนเสรีภาพแบบใช้เหตุผลส่วนบุคคล (PER),และแบบใช้เหตุผลอื่นจากภายนอก (IMPER) และไม่มีการลิดรอนเสรีภาพ (NO) ระหว่างกลุ่มนิสิตที่มีการกำกับการแสดงออกของตนสูง (HSM) และต่ำ (LSM) กลุ่มตัวอย่าง คือ นิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ปีที่ 1 จำนวน 120 คน โดยสุ่มกลุ่มตัวอย่างที่มีการกำกับการแสดงออกของตนสูงและต่ำ อย่างละ 60 คน เข้าเงื่อนไขการทดลอง 6 เงื่อนไข คือ LSM-PER, LSM-IMPER,LSM-NO, HSM-PER, HSM-IMPER, HSM-NO เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ ภาพปกเทปที่เป็นภาพทิวทัศน์ 4 ภาพและแบบฟอร์มการประมาณค่าความชอบของภาพปกเทป 4 ภาพและมาตรวัดการกำกับการแสดงออกของตน ที่พัฒนาตามแนวทฤษฎีของมาร์ค สไนเดอร์(1987) การวิจัยเป็นการทดลอง 2 ครั้ง คือ ให้นิสิตประมาณค่าความชอบต่อาภาพปกเทป 4 ภาพ และนัดอีก 2 วันเพื่อหาเทปมาให้เลือกเป็นของตอบแทน เมื่อถึงวันนัดผู้วิจัยบอกกลุ่มแรกว่ามีเทปให้เลือกเพียง 3 ม้วน เพราะผู้วิจัยตัดเทปออกไป 1 ม้วน จากการพิจารณาบุคลิกภาพและคะแนนของวิชาต่างๆ ของผู้ร่วมการทดลอง และบอกกลุ่มที่ 2 ว่าเทปมีไม่พอเพราะที่ร้านขายหมดแล้วสั่งมาให้ไม่ทัน และให้กลุ่มควบคุมเลือกเทปได้ครบทั้ง 4 ม้วนการวัดปฏิกิริยาทางจิตวัดจากการประมาณค่าความชอบครั้งที่สองต่อภาพอันดับที่ 3 ที่ไม่มีให้เลือกเป็นของตอบแทนที่เพิ่มมากขึ้น ผลการวิจัยพบว่า 1. LSM-PER มีปฏิกิริยาทางจิตไม่ต่างจาก HSM-PER 2. LSM-PER มีปฏิกิริยาทางจิตมากกว่า HSM-NO (p<.001) 3. LSM-IMPER มีปฏิกิริยาทางจิตไม่ต่างจาก HSM-IMPER 4. LSM-IMPER มีปฏิกิริยาทางจิตไม่ต่างจาก HSM-NO 5. LSM-PER มีปฏิกิริยาทางจิตไม่ต่างจาก LSM-IMPER 6. LSM-PER มีปฏิกิริยาทางจิตมากกว่า LSM-NO (p<.001) 7. HSM-PER มีปฏิกิริยาทางจิตมากกว่า HSM-IMPER (p<.05) 8. HSM-PER มีปฏิกิริยาทางจิตมากกว่า HSM-NO (p<.001) 9. M1(LSM-NO) ไม่ต่างจาก M2(LSM-NO) 10. M1(HSM-NO) ไม่ต่างจาก M2(HSM-NO)