การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อหาพิกัดอัตราเบี้ยประกันอัคคีภัยที่เหมาะสม โดยใช้ข้อมูลการรับประกันอัคคีภัยในเขตกรุงเทพมหานคร ระหว่างปี พ.ศ. 2535-2537จำนวน 1,707,416 กรมธรรม์ การวิจัยในแต่ละรหัสลักษณะภัยจะทำเป็น 2 ชั้นตอน คือ ขั้นตอนในการหาอัตราเบี้ยประกันอัคคีภัย และขั้นตอนในการวัดกลุ่มความเสี่ยงภัย โดยพิจารณาจาก ลำดับชั้นของสิ่งปลูกสร้าง ความเป็นภัยโดดเดี่ยวหรือไม่เป็นภัยโดดเดี่ยว และรหัสภัยนอก วิธีการทางสถิติที่นำมาใช้ในการวัดอิทธิพลของแต่ละปัจจัย คือการวิเคราะห์องค์ประกอบหลัก (Principal ComponentAnalysis) เพื่อหาค่าความเสี่ยงภัยในแต่ละระดับ และทำการจัดกลุ่มความเสี่ยงภัยให้มีระดับความเสี่ยงภัยที่ใกล้เคียงกัน โดยใช้วิธี Cumulative (...) จากผลการวิจัยที่ได้จากรหัสลักษณะภัยที่ใช้ 39รหัสลักษณะภัย พบว่า 34 รหัสลักษณะภัยควรที่จะปรับอัตราเบี้ยประกันอัคคีภัยลงประมาณร้อยละ 58.89 และ 5 รหัสลักษณะภัยควรที่จะปรับอัตราเบี้ยประกันอัคคีภัยเพิ่มขึ้นจากเดิมเฉลี่ยประมาณร้อยละ 9.44 การปรับอัตราเบี้ยประกันอัคคีภัยให้สอดคล้องกับสภาพความเสี่ยงภัยที่เกิดขึ้นดังกล่าวจะมีผลทำให้ อัตราเบี้ยประกันอัคคีภัยมีความถูกต้องเหมาะสมมากขึ้นกว่าที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน