รูปแบบงานวิจัย : Double-blind, randomized, cross-overclinecal trial ระเบียบวิธีวิจัย : ผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยเป็น Perennialallergic Rhinitis และ เข้าเกณฑ์การคัดเลือกจำนวน 79 คน ผู้ป่วยทุกคนจะถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม โดยวิธีการสุ่ม กลุ่มแรกจะถูกสุ่มให้อยู่ในกลุ่มการรักษาด้วยไซเทริซีนเป็นระยะเวลา 7 วัน และเว้นช่วงการรักษาไว้4 วัน โดยไม่ได้รับยา ต่อจากนั้นจะได้รับการรักษาด้วย คลอเฟนนิรามีนและเช่นกัน ผู้ป่วยกลุ่มที่สองจะถูกสุ่มให้อยู่ในกลุ่มการรักษาด้วยไซเทริซีนเป็นระยะเวลา 7 วัน และเว้นช่วงการรักษาไว้ 4 วัน โดยไม่ได้รับยาต่อจากนั้นจะได้รับการรักษาด้วย คลอเฟนนิรามีน และเช่นกัน ผู้ป่วยกลุ่มที่สองจะถูกสุ่มให้อยู่ในกลุ่มคลอเฟหนนีรามีนจะได้รับการรักษาด้วยคลอเฟนนิรามีนเป็นระยะเวลา 7 วัน และเว้นช่วง 4 วัน โดยไม่ได้รับยาต่อจากนั้น จึงจะได้รับยาไซเทรีซีน ความสัมฤทธิ์ผลของยาสองชนิดจะถูกประเมินด้วย (1) อาการของผู้ป่วยโดยให้คะแนนเป็น 4 เสกล และ (2) แพทย์ตรวจร่างกายโดยให้คะแนนตามอาการที่ตรวจพบ และบันทึกการภาวะแทรกซ้อนของยานอกจากนี้ผู้ป่วยจะจดบันทึกอาการอื่น และ อาการง่วงนอน โดยใช้เสกลของstanford sleepiness วัตถุประสงค์ : 1. ประเมินความสัมฤทธิผลของคลอเฟนนีรามีน (8 มิลลิกรัม) 1 ครั้งต่อวันก่อนนอนเพื่อลดอาการอักเสบของภูมิแพ้จมูก และประเมินว่ามีความแตกต่างหรือไม่เมื่อเปรียบเทียบกับการรักษา 10 มิลลิกรัม ของ ไซเทรีซีน 1 ครั้งตอนเช้า 2. ประเมินผลแทรกซอนของยาทั้งสองชนิดนี้ในช่วงเวลาการรักษา (7 วัน) ผลการศึกษา : พบว่าในกลุ่มคลอเฟนนีรามีนได้ทดลองอาการภูมิแพ้ได้รัอยละ 77.64(48/67) ในขณะที่ไซเทริซีนได้ผลร้อยละ 77.61 (52/67)ซึ่งไม่แตกต่างกับทางสถิติ, อาการของ anticholinergic เช่น ปากแห้งปัญหาเรื่องการมอง, ปัญหาการถ่ายปัสสาวะ และปวดศรีษะในทั้งสองกลุ่มก็ไม่มีความแตกต่างกันอย่างไรก็ตามผลการง่วงนอนในกลุ่มคลอเฟนนีรามีน (ร้อยละ47.77) มีมากกว่ากลุ่มไซเทรีซีน (ร้อยละ 32.8) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ