การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมาย เพื่อศึกษาระดับการใช้เหตุผลเชิงจริยธรรมของผู้ต้องขังที่กระทำผิดเกี่ยวกับเพศ และ ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างระดับการใช้เหตุผลเชิงจริยธรรม กับปัจจัยต่างๆ เช่น ลักษณะการอบรมเลี้ยงดูในวัยเด็ก จำนวนครั้งของการได้รับการอบรมจริยธรรมประเภทต่าง ๆ ขณะที่ต้องขัง โดยศึกษาในกลุ่มผู้ต้องขังที่กระทำผิดเกี่ยวกับเพศ 317 คน อายุระหว่าง 16-69 ปี เปรียบเทียบกับบุคคลเพศชายทั่วไปที่ไม่เคยกระทำผิดคดีใด ๆ ที่อาศัยในเขตกรุงเทพฯ 319 คนผลการศึกษามีดังนี้ 1. ระดับการใช้เหตุผลเชิงจริยธรรมของกลุ่มผู้ต้องขังแตกต่างจากกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 - .001 โดยการทดสอบค่า t 2. ลักษณะการอบรมเลี้ยงดูในวัยเด็กของกลุ่มผู้ต้องขังไม่มีความสัมพันธ์กับระดับการใช้เหตุผลเชิงจริยธรรม แต่พบว่า ลักษณะการอบรมเลี้ยงดูในวัยเด็กของกลุ่มควบคุมมีความสัมพันธ์กับระดับการใช้เหตุผลเชิงจริยธรรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 3. จำนวนครั้งของการได้รับ การอบรมจริยธรรม ที่เรือนจำมอบให้ขณะที่ต้องขัง ไม่มีความสัมพันธ์สถิติ กับระดับการใช้เหตุผลเชิงจริยธรรมของผู้ต้องขังที่กระทำผิดเกี่ยวกับเพศ