การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมาย เพื่อศึกษาความคิดเห็นของนักวิชาชีพที่เกี่ยวข้องต่อการบัญญัติกฎหมายสุขภาพจิตในประเทศไทย ในด้านระบบการป้องกันส่งเสริม ฟื้นฟูบำบัด รักษา ผู้ป่วยจิตเวชให้มีคุณภาพและป้องกันอันตรายที่จะเกิดขึ้น กับสังคมว่าเป็นอย่างไรและเพื่อหาขอบเขตของเนื้อหากฎหมายที่ควรจะบัญญัติในกฎหมายสุขภาพจิตของประเทศไทย เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ ตัวอย่างเป็นนักวิชาชีพด้านการแพทย์ ได้แก่ จิตแพทย์ และนักวิชาชีพด้านกระบวนการยุติธรรม ได้แก่ ผู้พิพากษา และตำรวจซึ่งอาศัยอยู่ในเขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 384 ราย เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นเอง สถิติที่ใช้คือ ค่าร้อยละ และ ไคสแควร์ ซึ่งการวิเคราะห์ข้อมูลทั้งหมดใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป SRSS/PC('+) ผลการวิจัยพบว่า 1. นักวิชาชีพทั้ง 3 หลุ่ม มีความคิดเห็นต่อความจำเป็น และความพร้อมในการบัญญัติกฎหมายสุขภาพจิตในประเทศไทย ไม่แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 2. นักวิชาชีพทั้ง 3 กลุ่ม มีความคิดเห็นต่อขอบเขตเนื้อหากฎหมายสุขภาพจิตไม่แตกต่างกัน อย่างมีนัยทางสถิติที่ระดับ 0.05 7 ด้าน คือ 1 ด้านนิยามของคำศัพท์ที่ใช้ในกฎหมายไม่ชัดเจน 2 ด้านการประเมินอาการ 3 ด้านการบังคับรักษาผู้ป่วยจิตเวชที่อันตราย 4 ด้านความรับผิดทางอาญาของบุคคลวิกลจริต 5 ด้านการให้ความยินยอมรักษา 6 ด้านคุณสมบัติของบุคลากรในกระบวนการยุติธรรม 7 ด้านการดูแลรักษาในชุมชน