การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ที่สำคัญคือ เพื่อศึกษาถึงบทบาทของการไล่ทันกันทางเทคโนโลยีที่เป็นปัจจัยสำคัญต่อการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศให้เจริญก้าวหน้า โดยทำการเปรียบเทียบผลของการไล่ทันกันทางด้านเทคโนโลยีระหว่างเทคโนโลยีที่ถูกำหนดให้เป็นปัจจัยภายนอก โดยที่เทคโนโลยีนั้นแฝงตัวเข้ามาอยู่ในรูปของการลงทุนโดยไม่ได้เกิดจากการเร่งรัดและค้นคว้าภายในประเทศ กับเทคโนโลยีที่ถูกกำหนดให้เป็นปัจจัยภายใน โดยกำหนดให้เทคโนโลยีเป็นผลมาจากการใช้จ่ายเพื่อการวิจัยและพัฒนาในการเร่งรัดและค้นคว้าภายในประเทศ ผลการศึกษาพบว่า ในกรณีการศึกษาการไล่ทันกันทางด้านเทคโนโลยีของกลุ่มประเทศอุตสาหกรรมใหม่ (เกาหลี, ไต้หวัน, สิงค์โปร์, ฮ่องกง) และประเทศไทยนั้น เมื่อเทคโนโลยีถูกกำหนดให้เป็นปัจจัยภายนอกนั้นพบว่ามีการไล่ทันทางด้านเทคโนโลยีเกิดขึ้นในอัตราร้อยละ 8.2 ต่อปี ในส่วนของเทคโนโลยีที่ถูกกำหนด ให้เป็นปัจจัยภายในที่เกิดจากการใช้จ่ายเพื่อการวิจัยและพัฒนาพบว่า มีการไล่ทันกันทางเทคโนโลยีเกิดขึ้นในอัตราร้อยละ 8.3ต่อปี ผลการศึกษาได้ข้อสรุปว่า เมื่อกำหนดให้เทคโนโลยีเป็นปัจจัยภายในนั้นการไล่ทันทางด้านเทคโนโลยีเกิดขึ้นในอัตราที่เร็วกว่าเทคโนโลยีที่เกิดจากปัจจัยภายนอก ในกรณี การไล่ทันกันทางด้านเทคโนโลยีของประเทศไทย เมื่อเทคโนโลยีถูกกำหนดให้เป็นปัจจัยภายนอกพบว่า มีการไล่ทันกันทางด้านเทคโนโลยีเกิดขึ้นในอัตราร้อยละ 8.6 ต่อปี ในส่วนของเทคโนโลยีที่ถูกกำหนดให้เป็นปัจจัยภายในที่เกิดจากการใช้จ่ายเพื่อการวิจัยและพัฒนาพบว่า มีการไล่ทันกันทางเทคโนโลยีเกิดขึ้นในอัตราร้อยละ 9.4 ต่อปี ซึ่งแสดงว่าการใช้จ่ายทางด้านการวิจัยและพัฒนาจะก่อให้เกิดการไล่ทันกันทางด้านเทคโนโลยีในอัตราที่เร็วกว่าการใช้เทคโนโลยีในลักษณะที่เป็นปัจจัยภายนอกค่อนข้างสูง การศึกษานี้จึงชี้ให้เห็นถึงความสำคัญและ บทบาทของการใช้จ่ายเพื่อการวิจัย และพัฒนาเทคโนโลยีภายในประเทศนั้นมีบทบาทที่สำคัญในการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศเหนือกว่าการนำเข้าเทคโนโลยีที่แฝงตัวอยู่ในรูปของการลงทุน