การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อวิเคราะห์ผลกระทบของการใช้จ่ายในโครงสร้างพื้นฐานต่อรายได้ต่อหัวในระดับภาคของประเทศไทย แบ่งการวิเคราะห์ออกเป็น 2 ส่วน โดยส่วนแรกพิจารณากำหนดว่าสมการการผลิตแบบCobb-Douglas หรือ ฟังก์ชันความยืดหยุ่นแห่งการทดแทนคงที่ (ConstantElasticity of Substitution : CES) แบบใดมีความเหมาะสมต่อการเป็นสมการการผลิตในแต่ละภาค และในส่วนที่สองเป็นการวิเคราะห์ถึงความสัมพันธ์ระหว่างการลงทุนโครงสร้างพื้นฐานที่มีต่อรายได้ต่อบุคคลในระดับภาคในระบบสมการเชิงซ้อน ผลการศึกษาปรากฎว่า ภาคต่าง ๆ ทุกภาคต่างมีปัจจัยการผลิตที่เหมาะสมกับการผลิตแบบ Cobb-Douglas ในกรณีที่ใช้ปัจจัยการผลิต 2 ตัวแปรโดยภาคเหนือ ภาคตะวันออก และรวมทั้งประเทศ ผลผลิตเน้นการใช้ปัจจัยการผลิตแรงงาน และไฟฟ้า ขณะที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคตะวันตก และภาคใต้ขึ้นอยู่กับแรงงานและทุนเป็นสำคัญ สำหรับกรุงเทพมหานครและปริมณฑลปัจจัยการผลิตที่ใช้ คือโครงสร้างพื้นฐานร่วมกับไฟฟ้า หรือแรงงานร่วมกับไฟฟ้าในขณะที่ภาคกลางใช้โครงสร้างพื้นฐานร่วมกับแรงงานเท่านั้น สำหรับการพิจารณาในด้านผลได้ต่อขนาดในแต่ละภาคพบว่า ภาคเหนือภาคใต้ ภาคกลาง และรวมทั้งประเทศ มีลักษณะของผลได้ต่อขนาดเพิ่มขึ้นเนื่องจากมีการประหยัดจากการรวมกลุ่มส่วนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคตะวันตก ผลได้ต่อขนาดจากการใช้ปัจจัยการผลิตมีลักษณะลดลง ส่วนภาคตะวันออกกรุงเทพมหานคร และปริมณฑล ผลได้ต่อขนาดมีลักษณะคงที่ ด้านความสัมพันธ์ระหว่างการลงทุนโครงสร้างพื้นฐานและรายได้ต่อบุคคลในแต่ละภาคนั้น ในสมการายได้ต่อบุคคล การลงทุนโครงสร้างพื้นฐานเป็นปัจจัยที่มีผลในทางบวกต่อรายได้ของทุกภาคยกเว้นภาคเหนือโดยทำให้การจ้างงานและค่าจ้างในสาขาการก่อสร้างเพิ่มขึ้น ค่าสัมประสิทธิ์ดังกล่าวเกิดจากผลของตัวทวีโดยผ่านสาขาการผลิตต่าง ๆ ในระบบเศรษฐกิจในทางตรงกันข้ามการขาดความรู้ความชำนาญ การว่างงาน และจำนวนผู้เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในที่ดินมีผลในทางลบกับภาคต่าง ๆ แตกต่างกัน สำหรับในสมการการลงทุนโครงสร้างพื้นฐานรายได้ต่อบุคคลมีผลในทางบวกกับทุกภาคนอกจากภาคเหนือ และรายได้ภาครัฐ มีผลกับภาคกลางเพียงภาคเดียว ขณะที่พื้นที่ที่ทำการเพาะปลูกมีผลในทางลบกับภาคใต้ ภาคตะวันออก และภาคตะวันตก