การวิจัยนี้มุ่งศึกษาลักษณะทางภาษาศาสตร์ของภาษาที่แม่ใช้พูดกับทารกในภาษาไทย โดยศึกษาลักษณะสำคัญทางภาษาศาสตร์ 2 ลักษณะ คือ(1) ลักษณะการใช้คำ และวัจนกรรมเพื่อการสื่อสาร และ (2) ลักษณะทางเสียงอันได้แก่ การใช้เสียงสูงต่ำ ความสั้นยาวของหน่วยความ และความเร็วในการพูด ผลการวิจัยพบว่า ภาษาที่แม่ใช้พูดกับทารกมีลักษณะเด่นทั้งในแง่ของการใช้คำ วัจนกรรม และลักษณะเด่นทางด้านเสียงในเรื่องของการใช้เสียงสูงต่ำ ความสั้นยาวของหน่วยความ และความเร็วในการพูด ดังนี้ ในแง่ของการใช้คำ มีคำพูดที่ใช้คำแสดงความรู้สึก คิดเป็นร้อยละ60.35 ซึ่งมากกว่าคำพูดที่ไม่ใช้คำแสดงความรู้สึก (ร้อยละ 39.65)มีการใช้การกระทำด้วยการกล่าวถ้อยที่พบทั้งสิ้น 20 ชนิด คือ การบอกการถาม การสั่ง การบรรยาย การอธิบาย การนับ การเตือน การตำหนิการชม การหยอกล้อ การบ่น การขู่ การอุทาน การห้าม การขอร้อง การชักชวนการปลอบ การกล่อม การอนุญาต และการเรียก คิดเป็นร้อยละ 73 ซึ่งมากกว่าวัจนกรรมที่ไม่เร้าให้เกิดปฏิสัมพันธ์ ได้แก่ การบอก การบรรยายการอธิบาย การนับ และการบ่น คิดเป็นร้อยละ 27 ในแง่ของลักษณะทางเสียง มีการใช้ระดับเสียงสูงต่ำเฉลี่ย เท่ากับ 247.40 เฮิร์ตช์ (พิสัย 100.00 - 487.50 เฮิร์ตซ์ s.d =89.79) ซึ่งสูงกว่าเสียงสูงต่ำเฉลี่ยของเพศหญิงโดยทั่วไปซึ่งมีค่าประมาณ 180-200เฮิร์ตซ์ (Luksaneeyanawin,1983) มีความยาวเฉลี่ยของคำพูด(Mean Lengh of Utterance = MLU) เท่ากับ 5 พยางค์ ต่อ 1 คำพูดซึ่งสั้นกว่าความยาวเฉลี่ยของพยางค์ในคำพูดทั่วไปในภาษาไทยซึ่งมีค่าเท่ากับ8 พยางค์ ต่อ 1 คำพูด (สุดาพร ลักษณียวาวิน, 2531 และมีความยาวเฉลี่ยของพยางค์ เท่ากับ 236 มิลลิวินาที ต่อ 1 พยางค์ (พิสัย 35 - 2,334มิลลิวินาที, s.d. = 216) ซึ่งน้อยกว่าความยาวเฉลี่ยของพยางค์ในการพูดตามปรกติของคนไทย (ธีระพันธ์ เหลืองทองคำ, 2525)(390 มิลลิวินาที่ในพยางค์เต็มรูป (พิสัย 340-450 มิลลิวินาที) และ 130 มิลลิวินาทีในพยางค์ลดรูป (พิสัย 90-180 มิลลิวินาที))