จวงจื๊อมีทัศนะว่า สรรพสิ่งล้วนอยู่ในกระบวนการแปรเปลี่ยนอันไม่มีการ "เริ่มต้น" หรือ "ลิ้นสุด" เป็นกระแสแห่งการเปลี่ยนแปลงต่อเนื่องกันไป การเริ่มต้นหรือสิ้นสุดเป็นการกำหนดขึ้นของมนุษย์ที่แบ่งแยกว่าจุดหนึ่งในกระบวนการแปรเปลี่ยนนี้คือการเกิด และอีกจุดหนึ่งคือการตาย แล้วให้ค่าแก่ช่วงเวลาสั้น ๆ ระหว่างการเกิดและการตาย ยินดีกับการเกิดและการมีชีวิต เศร้าโศกหวาดกลัวเมื่อความตายมาเยือนจวงจื๊อเห็นว่าความตายเป็นเรื่องของกระบวนการแปรเปลี่ยนตามธรรมชาติที่จะต้องเป็นไปเช่นนั้นเอง การเกิดและตายเป็นกระบวนการแปรเปลี่ยนจากรูปแบบการดำรงอยู่อย่างหนึ่งไปเป็นอีกอย่างหนึ่งซึ่ง "น่าสนใจและน่ารื่นรมย์" ไม่แพ้กัน จุดสำคัญที่สุดในเรื่องของความตายในคัมภีร์จวงจื๊อคือการแสดงให้เห็นถึงลักษณะการสัมพันธ์กับชีวิตและความตายด้วยท่าทีที่เข้าไปมีส่วนร่วมและตอบสนองอย่างเสรี ไม่ผูกติดกับอคติหรือความเชื่อเดิมที่มีอยู่ก่อนหน้านั้น สถานการณ์ขณะเผชิญหน้ากับความตายนั้นจึง "ใหม่"ในแง่ที่พ้นจากความคิดใด ๆ ที่ถูกปลูกฝังจากค่านิยมหรือประเพณีต่าง ๆที่ทำให้มองความตายเป็นการสูญเสียอันน่าเศร้าอย่างเช่นในจารีตแบบขงจื๊อ นอกจากท่าทีในเชิงพิศวงสนใจแล้ว เรายังพบท่าทีในลักษณะอื่นเช่นการร้องเพลงหรือเล่นดนตรี อันล้วนแต่เป็นลักษณะท่าที่ในเชิงสุนทรียะการหลอมรวมเชิงสุนทรียะในท่าที่เกี่ยวกับความตายนี้เองที่จวงจื๊อใช้เป็นแกนหลักเพื่อให้การดำเนินชีวิตอย่างเสรีด้วยการ "ไม่กระทำ" นั้นสามารถดำเนินไปได้ภัยพิบัติต่าง ๆ ไม่ใช่เรื่องที่น่าหวาดหวั่นอีกต่อไปตรงกันข้าม ท่ามกลางภัยพิบัตินั่นเองที่วิถีชีวิตอันเสรีและเป็นหนึ่งเดียวกับมรรควิธีนั้นดำรงอยู่