วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งแสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างองค์ความรู้ของกลุ่มชนชั้นนำสยามรุ่นใหม่ พ.ศ. 2367-2468 โดยทำการศึกษาและวิเคราะห์ผ่านพระราชพงศาวดารกรุงรัตนโกสินทร์ ฉบับตัวเขียนและฉบับตัวพิมพ์ ทั้งสี่รัชกาลของเจ้าพระยาทิพากรวงศ์ เพื่อแสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงความรู้ดังกล่าวของชนชั้นนำจากเจ้าพระยาทิพากรวงศ์มาสู่สมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยเฉพาะความรู้เรื่องพระมหากษัตริย์วังหลวง - วังหน้าและการสื่อราชสมบัติ ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1 ถึงสมัยรัชกาลที่ 4 นอกจากนี้ยังแสดงให้เห็นถึง เงื่อนไขที่มาของความรู้ซึ่งแตกต่างกันกล่าวคือ ความรู้ในพระราชพงศาวดารของเจ้าพระยาทิพากรวงศ์หมายถึงแบบแผนและประเพณีที่สืบทอดมาในเรื่องการสืบราชสมบัติตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 1-ถึงรัชกาลที่ 4 ขณะที่ความรู้ในพระราชพงศาวดารซึ่งถูกชำระโดยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวและสมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ หมายถึงความต้องการสร้างความรับรู้ใหม่ในเรื่องการสืบสันตติวงศ์ โดยหลักการพระราชทานโอรสองค์โตที่ประสูติจากพระมเหสี