ศึกษาผลยับยั้งการหลั่งคอร์ติซอลของกรดโอลิอิคและกรดไลโนลิอิคจากต่อมหมวกไตของแฮมสเตอร์ที่หั่นเป็นชิ้นในภาวะปกติและภาวะที่ทำให้เป็นเบาหวานพร้อมกับดูลักษณะการเปลี่ยนแปลงทางวิทยาฮีสโต ความเข้มข้นที่เหมาะสมของทั้งกรดโอลิอิคและกรดไลโนลิอิคที่สามารถยับยั้งการหลั่งคอร์ติซอล คือ 10('6)โมล่าร์ในน้ำยาเพาะเลี้ยงที่เติม เอ ซี ที เอชความเข้มข้น 10('6) โมล่าร์แฮมสเตอร์ถูกทำให้เป็นเบาหวานด้วยการฉีดสเตร็บโตโซโตซินเข้าทางช่องท้องปริมาณ 50 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักตัว 1กิโลกรัม เป็นเวลา 3 วันติดต่อกัน พบว่าระดับน้ำตาลในเลือด 4 วันหลังการฉีด ในกลุ่มที่เป็นเบาหวานมีค่าเท่ากับ 326('+)(,-)21.07 ซึ่งกลุ่มควบคุมมีค่า 70.70('+)(,-)19.30 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตร ในเวลา 2ชั่วโมงหลังการเพาะเลี้ยง วัดปริมาณคอร์ติซอลที่หลั่งออกมาในกลุ่มควบคุมและกลุ่มที่เป็นเบาหวานเมื่อเติมตัวกระตุ้น เอ ซี ที เอช 10('6)โมล่าร์มีค่าเท่ากับ 125.07 ('+)(,-)25.23 และ 308.81('+)(,-)47.45 พิโกโมลต่อ 100 มิลลิกรัม นอกจากนี้ยังพบว่ากรดโอลิอิคและกรดไลโนลิอิคในกลุ่มควบคุมสามารถยับยั้งการหลั่งคอร์ติซอลจาก 125.07('+)(,-)25.23 เป็น23.79('+)(,-)9.22 และ 11.38('+)(,-)3.72พิโคโมลต่อ 100 มิลลิกรัม ในขณะที่กลุ่มเบาหวานจาก 308.81('+)(,-)47.45เป็น 50.99('+)(,-)13.13 และ 32.38('+)(,-) 9.52 พิโคโมลต่อ100 มิลลิกรัม ตามลำดับ นอกจากนี้ยังพบอีกว่า เซลล์ชั้นโซนาฟาสสิคูลาตาจากกลุ่มเบาหวานเพิ่มขนาดขึ้น มีหยดไขมันและหลอดเลือดมาหล่อเลี้ยงมากขึ้นด้วย จึงอาจสรุปได้ว่า กรดทั้งสองชนิดสามารถยับยั้งการหลั่งคอร์ติซอลได้ อย่างไรก็ตามกรดไลโนลิอิค ยับยั้งได้ดีกว่ากรดโอลิอิคทั้งสองกลุ่ม