แบคทีเรียชอบร้อนที่ย่อยสลายเซลลูโลสจำนวน 2 สายพันธุ์ ซึ่งคัดเลือกมาจาก 123 สายพันธุ์ ได้นำมาใช้ในการทดลอง โดยให้ชื่อสายพันธุ์ว่า C23และ C73 พบว่าทั้งสองสายพันธุ์เมื่อย่อยเซลลูโลสแล้วจะได้อะซิเตทและแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ แบคทีเรียชอบร้อนที่สร้างแก๊สมีเธนจำนวน 3 สายพันธุ์ได้นำมาใช้ในการทดลอง โดยให้ชื่อสายพันธุ์ว่า M38 M47 และ M48 พบว่าทั้งสามสายพันธุ์ สามารถใช้แก๊สคาร์บอนไดออกไซด์และอะซิเตทเป็นสารเริ่มต้นในการผลิตแก๊สมีเธนแบคทีเรียชอบร้อนทั้งหมดได้นำมาใช้ทดลองผลิตแก๊สชีวภาพจากเซลลูโลสบริสุทธิ์ในโมโคัลเจอร์พบว่า สารที่เกิดจากการยอยสลายเซลลูโลสบริสุทธิ์ต่อหนึ่งกรัมของเซลลูโลสมีดังต่อไปนี้ อะซิเตท 0.523-0.605มิลลิโมล และแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ 10.8-13.8 มิลลิโมล ส่วนการย่อยสลายเซลลูโลสโดยโคคัลเจอร์ ได้ทำการหาปริมาณกรดไขมันที่ระเหยได้ 3 ชนิดได้แก่ อะซิเตท โพรไพโอเนท และ บิวทิเรท พบว่า อะซิเตทเป็นกรดไขมันที่ระเหยได้ชนิดเดียวที่พบ ปริมาณของอะซิเตทและแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์มีปริมาณลดลง ส่วนแก๊สมีเธนจะเกิดขึ้นจำนวน 4.73-6.54 มิลลิโมล ในการทดลองผลิตแก๊สชีวภาพจากขยะกระดาษแบคทีเรียชอบร้อนที่ย่อยสลายเซลล์โลส สายพันธุ์C23 และ C73 ผลิตอะซิเตท 1.04-1.16 มิลลิโมลต่อขยะกระดาษหนึ่งกรัม และแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์ 10.95-13.40 มิลลิโมลต่อขยะกระดาษหนึ่งกรัม จากนั้นนำมาโคคัลเจอร์กับแบคทีเรียชอบร้อนที่สร้างแก๊สมีเธนพบว่าปริมาณของอะซิเตทและแก๊สคาร์บอนไดออกไซด์มีปริมาณลดลงทั้งหกคู่ ปริมาณแก๊สมีเธนจะค่อย ๆเกิดขึ้นจำนวน 4.97-6.73 มิลลิโมลต่อขยะกระดาษหนึ่งกรัมจากโคคัลเจอร์ทั้งหมดหกคู่พบว่า คู่ของแบคทีเรียชอบร้อนที่ย่อยสลายเซลลูโลสสาย พันธุ์ C23และแบคทีเรียชอบร้อนที่สร้างแก๊สมีเธนสายพันธุ์M48 สามารถผลิตแก๊สมีเธนได้ปริมาณสูงที่สุด แบคทีเรียคู่นี้จึงน่าจะนำไปประยุกต์ใช้ในการบำบัดขยะกระดาษเพื่อผลิตแก๊สชีวภาพต่อไป