การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงสภาพการดำรงอยู่ของอาชีพเกษตรกรในเขตพื้นที่ศึกษาและปัจจัยที่มีผลต่อความต้องการในการประกอบอาชีพอยู่ในท้องถิ่นของตนเองของเกษตรกร กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาเป็นเกษตรกรในพื้นที่หมู่ 3, 4, 5 และ 6 ของตำบลไชโยอำเภอไชโย จังหวัดอ่างทอง จำนวน 402 คน ผู้ศึกษาใช้แบบสอบถามที่สร้างขึ้นเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูล โดยเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยตนเอง และนำแบบสอบถามมาวิเคราะห์ข้อมูล วิธีการทางสถิติที่ใช้คือ ค่าร้อยละ และค่าไคสแควร์ เพื่อทดสอบความสัมพันธ์ของสมมติฐานณ ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 การวิจัยมีสมมติฐาน ดังนี้ 1) เกษตรกรที่มีระดับการศึกษาสูง น่าจะมีความต้องการในการประกอบอาชีพอยู่ในท้องถิ่นของตนเองมากกว่าเกษตรกรที่มีระดับการศึกษาต่ำ 2) เกษตรกรที่มีครัวเรือนขนาดเล็ก น่าจะมีความต้องการในการประกอบอาชีพอยู่ในท้องถิ่นของตนเองมากกว่าเกษตรกรที่มีครัวเรือนขนาดใหญ่ 3) เกษตรกรที่มีความรู้จักประมาณในการกิจการใช้สูง น่าจะมีความต้องการในการประกอบอาชีพอยู่ในท้องถิ่นของตนเองมากกว่าเกษตรกรที่มีความรู้จักประมาณในการกินการใช้สูง 4) เกษตรกรที่มีขนาดของพื้นที่ที่ถือครองมาก น่าจะมีความต้องการในการประกอบอาชีพอยู่ในท้องถิ่นของตนเองมากกว่าเกษตรกรที่มีขนาดพื้นที่ถือครองน้อย 5) เกษตรกรที่มีรายได้จากการขายผลผลิตสูง น่าจะมีความต้องการในการประกอบอาชีพอยู่ในท้องถิ่นของตนเองมากกว่าเกษตรกรที่มีการขายผลผลิตต่ำ 6) เกษตรกรที่มีความผูกพันกับสังคมท้องถิ่นเดิมสูง น่าจะมีความต้องการในการประกอบอาชีพอยู่ในท้องถิ่นของตนเองมากกว่าเกษตรกรที่มีความผูกพันกับสังคมท้องถิ่นเดิมต่ำ 7) เกษตรกรที่มีการได้รับข่าวสารมาก น่าจะมีความต้องการในการประกอบอาชีพอยู่ในท้องถิ่นของชนบทมากกว่าเกษตรกรที่ได้รับข่าวสารน้อย 8) เกษตรกรที่มีความสัมพันธ์กับราชการสูง น่าจะมีความต้องการในการประกอบอาชีพอยู่ในท้องถิ่นของตนเองมากกว่าเกษตรกรที่มีความสัมพันธ์กับราชการต่ำ 9) เกษตรกรที่มีการเข้ารวมกลุ่มเกษตรกรสูง น่าจะมีความต้องการในการประกอบอาชีพอยู่ในท้องถิ่นของตนเองมากกว่าเกษตรกรที่มีการเข้ารวมกลุ่มเกษตรกรต่ำ จากผลการวิจัยพบว่า เป็นไปตามสมมติฐาน 4 ข้อ คือ ข้อ 1, 3, 4และข้อ 6 ส่วนข้อ 2, 5, 7, 8 และข้อ 9 ไม่เป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้