วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาถึงสิทธิหน้าที่เกี่ยวกับการเฉลี่ยความเสียหายทั่วไป เรื่องดังกล่าวยังไม่มีกฎหมายบัญญัติไว้เป็นการเฉพาะ แต่มีการกล่าวถึงเฉพาะส่วนที่ เกี่ยวข้องกับพระราชบัญญัติการรับขนของทางทะเล พ.ศ. 2534 พระราชบัญญัติการกักเรือ พ.ศ. 2534 และพระราชบัญญัติการจำนองเรือและบุริมสิทธิทางทะเลพ.ศ. 2537 ดังนั้น สิทธิดังกล่าวจึงขาดความชัดเจนว่าจะเป็นไปในลักษณะใดโดยศึกษาถึงที่มาของแนวความคิดว่าด้วยการเฉลี่ยความเสียหายทั่วไป หลักการเฉลี่ยความเสียหายทั่วไปตามกฎหมายต่างประเทศที่มีความสำคัญทางด้านพาณิชยนาวี ตลอดจนจารีตประเพณีที่ถือปฏิบัติกันอยู่ในการรับขนของทางทะเลระหว่างประเทศ จากการศึกษาพบว่า หลักการเฉลี่ยความเสียหายทั่วไปเป็นความสัมพันธ์ทางกฎหมายลักษณะหนึ่งซึ่งพัฒนามาจากหลักกฎหมายของชาวโรมันที่สืบทอดมาจากจารีตประเพณีการค้าในสมัยโบราณ กฎหมายว่าด้วยการเฉลี่ยความเสียหายทั่วไปของประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกล้วนมีที่มาจากหลักกฎหมายดังกล่าว ทำให้มีการยอมรับYork-Antwerp Rules ซึ่งเกิดจากการตกลงประชุมร่วมกันของประเทศต่าง ๆมาใช้ในการเฉลี่ยความเสียหายทั่วไปในประเทศไทยนั้น มีการตกลงกันนำเอาYork-Antwerp Rules มาใช้ในการเฉลี่ยความเสียหายทั่วไปโดยปรากฎอยู่ในใบตราส่ง สัญญาชาร์เตอร์เรือและกรมธรรม์ประกันภัยทางทะเล เป็นต้น การตกลงกันดังกล่าวไม่สามารถบังคับได้ตามกฎหมายเพราะไม่มีบทบัญญัติของกฎหมายไทยรองรับแต่ศาลสามารถใช้ช่องทางตามมาตรา 4 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์หาหลักกฎหมายมาปรับกับข้อเท็จจริงได้ และการที่ไม่มีบทบัญญัติ ของกฎหมายดังกล่าวยังทำให้สิทธิหน้าที่ตามพระราชบัญญัติทั้ง 3 ฉบับข้างต้นในส่วนที่เกี่ยวกับการเฉลี่ยความเสียหายทั่วไปเกิดขึ้นไม่สมบูรณ์จนกว่าจะมีการตรากฎหมายว่าด้วยการเฉลี่ยความเสียหายทั่วไปขึ้นใช้บังคับ ดังนั้นประเทศไทยต้องมีการตรากฎหมายว่าด้วยการเฉลี่ยความเสียหายทั่ว ไป โดยกำหนดหลักการที่เป็นแนวคิดพื้นฐานอันเป็นที่มาของมูลแห่งหนี้ ส่วนวิธีการคิดคำนวณค่าเฉลี่ยความเสียหายทั่วไปเห็นควรกำหนดไว้กว้าง ๆ และเปิดช่องให้สามารถตกลงเปลี่ยนแปลงเป็นอย่างอื่นได้ ในการตรากฎหมายดังกล่าวเห็นควรพิจารณาเทียบเคียงจากหลักกฎหมายใน York-Antwerp Rules และกฎหมายของต่างประเทศที่มีบทบาทสำคัญในกิจการพาณิชยนาวี โดยคำนึงความสอดคล้องกับโครงสร้างของระบบกฎหมายไทยด้วย