ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยเป็นภูมิภาคที่ประสบปัญหาภัย แล้งอยู่เป็นประจำ ทำให้ประชาชนที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้ได้รับความเดือดร้อน เนื่อง จากการขาดแคลนน้ำเพื่อใช้ในการอุปโภค บริโภคและการเกษตร ดังนั้น กรมพัฒนาและส่งเสริมพลังงาน กระทรวงวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีและสิ่งแวดล้อมจึงได้จัด ทำโครงการ โขง ชี มูล ขึ้นมา เพื่อใช้แก้ปัญหาการขาดแคลนน้ำที่เกิดขึ้น โดยมีแผนการที่จะผันน้ำจากแม่น้ำโขง เข้ามาใช้ภายในประเทศ และเก็บกักน้ำจากแม่น้ำมูลและแม่น้ำชี ซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำโขงไว้ภายในประดเทศก่อนที่จะปล่อยให้ไหลลงสู่แม่น้ำโขง แต่เนื่องจากแม่น้ำโขงเป็นแม่น้ำระหว่างประเทศ ซึ่งตามกฎหมายระหว่างประเทศถือว่าทุกรัฐริมฝังแม่น้ำระหว่างประเทศมีสิทธิใช้น้ำได้อย่างเท่าเทียมกัน ดังนั้น การดำเนินโครงการโขง ชี มูล จึงก่อให้เกิดประเด็นทางกฎหมายระหว่งประเทศ คือ 1.ประเทศไทยมีสิทธิผันน้ำจากแม่น้ำโขงเข้ามาใช้ภายใน ประเทศตามแผนของโครงการได้หรือไม่ 2. ประเทศไทยมีสิทธิกักน้ำจากแม่น้ำมูลแม่น้ำชี ซึ่งเป็นสาขาของแม่น้ำระหว่างประเทศ ไว้ใช้ภายในประเทศหรือไม่ ในการพิจารณาประเด็นปัญหาทั้งสองประการนี้ จะต้องพิจารณาจากข้อตกลงความร่วมมือในการพัฒนากลุ่มแม่น้ำโขงที่ยั่งยืน พ.ศ. 2538 ซึ่งเป็นสนธิสัญญา ที่กำหนดสิทธิและหน้าที่ที่เกี่ยวกับการใช้น้ำจากแม่น้ำโขง ที่มีผลผูกพันประเทศภาคีได้แก่ ประเทศไทย ลาว กัมพูชา และเวียดนาม จากการพิจารณาถึงหลักเกณฑ์ที่ปรากฎในข้อตกลงนี้ สรุปได้ว่า 1. ประเทศ ไทยมีสิทธิผันน้ำจากแม่น้ำโขงเข้ามาใช้ในประเทศไทยตามแผนงานโครงการ โขงชี มูล ได้ เพราะเป็นการใช้สิทธิอย่างเป็นธรรมและสมเหตุสมผล ตามที่กำหนดไว้ใน ข้อตกลงแล้ว 2. ประเทศไทยมีสิทธิกักน้ำจากแม่น้ำมูล แม่น้ำชี ไว้ใช้ภายในประเทศได้ เพราะแม่น้ำทั้งสองนี้อยู่ภายในดินแดนของประเทศไทย จึงตกอยู่ภายใต้อธิป ไตยของประเทศไทย แต่การใช้น้ำจากแม่น้ำทั้งสองสายนี้จะต้องสอดคล้องกับหลักเกณฑ์ว่าด้วยการใช้น้ำอย่างเป็นธรรม ตามที่กำหนดไว้ในข้อตกลงด้วย