หลักเกณฑ์ในทางทฤษฎีที่ใช้ในการวินิจฉัยในเรื่องทรัพย์สินหายในกฎหมายอา ญาว่าควรพิจารณาจากตัวเจ้าของทรัพย์หรือพิจารณาจากตัวผู้กระทำความผิดนั้น แนวคำพิพากษาศาลฎีกาเท่าที่ปรากฎในปัจจุบันสามารถแบ่งแยกเป็น 2 แนวใหญ่ ๆ แนวที่หนึ่ง พิจารณาจากตัวเจ้าของทรัพย์ว่าการครอบครองยังคงอยู่กับเจ้าของหรือการครอบครองได้หลุดไปแล้ว แนวที่สอง พิจารณาจากตัวผู้กระทำว่าเขารู้หรือไม่ว่าเจ้าของกำลังติดตาม หากรู้เป็นความผิดฐานหลักทรัพย์ แต่หากไม่รู้เป็นความผิดฐานยักยอกทรัพย์สินหาย ผู้เขียนวิเคราะห์ได้ว่าเป็นผลมาจากการรับอิทธิพลของแนวคิดของระบบกฎหมาย 2 ระบบ ที่แตกต่างกันมีผลทำให้แนวคำพิพากษาฎีกาแตกออกเป็น 2 แนวดังกล่าว หลักเกณฑ์ที่เหมาะสมในการวินิจฉัยในเรื่องทรัพย์สินหายในกฎหมายอาญานี้ควรพิจารณาองค์ประกอบภายนอกของความผิดรวมทั้งคุณธรรมทางกฎหมาย คือ จะต้องพิจารณาเรื่องการครอบครองก่อนเป็นลำดับแรกว่าอยู่ที่เจ้าของหรือได้หลุดพ้น จากเจ้าของ กลายเป็นทรัพย์สินหายแล้ว เพื่อแบ่งแยกความผิดฐานลักทรัพย์ และฐานยักยอกทรัพย์สินหายออกจากกัน การวินิจฉัยความผิดในกรณีทรัพย์สินหายนี้ ผู้กระทำความผิดเพียงแต่รู้ว่าเป็นทรัพย์ของผู้อื่นก็เพียงพอแล้ว ส่วนทรัพย์นั้นจะเป็นทรัพย์สินหายหรือไม่นั้นเป็นเงื่อนไขการลงโทษทางภาวะวิลัยซึ่งผู้กระทำไม่จำต้องรู้ดังนั้น ผู้กระทำจะรู้หรือไม่ว่าเจ้าของกำลังติดตามทรัพย์จึงไม่ใช่ข้อสำคัญที่จะนำมาพิ จารณาแบ่งแยกความผิดทั้งสองออกจากกัน