ปัจจุบันอุบัติเหตุจากรถยนต์ที่ใช้ในการขนส่งมีอัตราเพิ่มสูงขึ้นทุกปี สร้างความเสียหายแก่บุคคลและทรัพย์สินเป็นจำนวนมาก และมักจะเป็นความเสียหายที่ร้ายแรง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการขนส่งวัตถุอันตรายหรือการขนส่งคนโดยสาร แม้จะมีกฎหมายที่เกี่ยวข้องควบคุมอยู่หลายฉบับ เช่น พระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 พระราชบัญญัติวัตถุอันตราย พ.ศ. 2535 พระราชบัญญัติคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถ พ.ศ. 2535 และพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 เป็นต้น แต่กฎหมายดังกล่าวก็ไม่สามารถลดอุบัติเหตุลงหรือเยียวยาความเสียหายที่เกิดขึ้น จากรถยนต์ที่ใช้ในการขนส่งให้เป็นผลได้อย่างแท้จริง การวิจัยครั้งนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาวิเคราะห์ปัญหาข้อกฎหมายและปัญหาใน ทางปฏิบัติที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน รวมทั้งศึกษาหามาตรการทางกฎหมายที่เหมาะสมเพื่อคุ้ม ครองผู้ประสบภัย โดยศึกษาในแง่ความรับผิดของผู้ประกอบการขนส่งทั้งในทางแพ่งและทางอาญา ในลักษณะที่จะสามารถทำให้ผู้ประสบภัยได้รับประโยชน์หรือได้รับการคุ้มครองอย่างเป็นผลอย่างแท้จริง ผลจากการวิจัย พบว่ากฎหมายที่ใช้ในการควบคุมการขนส่งนั้นขาดมาตรการบางประการในการควบคุมการประกอบการขนส่งให้เป็นไปโดยชอบด้วยกฎหมาย ประกอบกับมิได้มีการควบคุมอย่างเคร่งครัด จนเกิดความเสียหายหรืออุบัติเหตุจากการขนส่งขึ้นอย่างมากมาย นอกจากนี้แล้วในการดำเนินคดีเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนนั้นก็ไม่เอื้ออำนวยประโยชน์แก่ผู้ประสบภัยจากรถเป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากผู้ประสบภัยตกเป็นผู้มีภาระการพิสูจน์ในคดี อันเป็นภาระหรือเป็นอุปสรรคที่สำคัญ อีกทั้งการดำเนินทางศาลมีความยุ่งยาก เสียเวลาและค่าใช้จ่ายมากยังผลให้ผู้ประสบภัยเป็นจำนวนมากไม่ได้รับการชดใช้ค่าสินไหมทดแทนดังนั้นเพื่อแก้ไขปัญหาดังกล่าว จึงได้เสนอแนะมาตรการแก้ไข ปัญหาต่าง ๆกล่าวโดยสรุป คือ ควรมีการแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งพระราชบัญญัติการขนส่งทางบก พ.ศ. 2522 ซึ่งเป็นกฎหมายหลักในการควบคุมการขนส่ง ให้สามารถควบคุมการประกอบการขนส่งได้อย่างเคร่งครัดขึ้นหรือสามารถคุ้มครองผู้ประสบภัยจากรถได้อย่างเป็นผล โดยอาศัยมาตรการทางกฎหมายทั้งนี้ยังมีผลเอื้ออำนวยและประโยชน์แก่ผู้ประสบภัยในการดำเนินคดีเรียกร้องค่าสินไหมทดแทนจากผู้ก่อความเสียหายหรือผู้ที่ต้องรับผิดในความเสียหายนั้นอีกด้วย