วิทยานิพนธ์นี้มีจุดมุ่งหมายจะศึกษาเรื่องแดนแห่งกรรมสิทธิ์ใต้พื้นดินเพื่อหา มาตรการทางกฎหมายสำหรับเป็นแนวทางในการที่รัฐจะได้ดำเนินการจัดสร้างระ บบขนส่งมวลชนใต้พื้นดิน (Underground Mass Transportation) ผลการศึกษาพบว่าแม้บทบัญญัติในเรื่องแดนแห่งกรรมสิทธิ์ตามกฎหมายไทยจะ มิได้กำหนดความหมาย ลักษณะทางกฎหมาย และขอบเขตแดนแห่งกรรมสิทธิ์ไว้ก็ตาม แต่สามารถทราบได้จากตำราและบรรทัดฐานของคำพิพากษาศาลฎีกา ปัญหาสำคัญที่ ประสบในปัจจุบันก็คือ ปัญหาในเรื่องการจำกัดการใช้สิทธิใต้พื้นดินเพื่อวัตถุประสงค์ในการจัดสร้างระบบขนส่งมวลชนใต้ดิน ซึ่งขณะนี้ประเทศไทยยังมิได้กฎหมายที่ตราขึ้น โดยเฉพาะเพื่อนำมาปรับใช้แก่กรณีดังกล่าวได้ เนื่องจากบทบัญญัติในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ยังไม่มีความเหมาะสมแก่การจำกัดสิทธิเพื่อการดังกล่าว และ โดยเหตุที่การดำเนินการดังกล่าวมิใช่เป็นการเวนคืนอสังหาริมทรัพย์ ที่เป็นการทำให้ที่ดินกลับตกมาเป็นของรัฐโดยสิ้นเชิงหากแต่เป็นการที่รัฐมีความประสงค์ที่จะจำกัดการใช้สิทธิเฉพาะแต่ส่วนที่อยู่ใต้พื้นดิน ผู้เขียนจึงได้เสนอแนวทางในการแก้ปัญหาดังกล่าว ว่ารัฐควรดำเนินการตรากฎหมายขึ้นใหม่เพื่อนำมาใช้บังคับแก่การก่อสร้างและเปิดให้บริการระ บบขนส่งมวลชนใต้พื้นดินเป็นการเฉพาะ