สิทธิส่วนตัว เป็นสิทธิขั้นพื้นฐานตามธรรมชาติอย่างหนึ่งที่ติดตัวมนุษย์มาแต่กำ เนิด ในการที่จะดำเนินชีวิตของตนตามอัธยาศัย โดยชอบด้วยกฎหมาย และเป็นเรื่องที่ความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับสังคมที่บุคคลนั้นอาศัยอยู่ ซึ่งย่อมมีบางเรื่องราว บางเวลา ที่เอกชนไม่ต้องการให้บุคคลอื่นรวมทั้งรัฐเข้าไปแทรกแซงเกี่ยวข้อง นั่นคือ ความเป็นส่วนตัว ในขณะที่สังคมกล่าวอ้างสิทธิที่จะรู้ เหตุการณ์ ข่าวสารต่างๆ ที่เกิดขึ้นในสัง คมผ่านสื่อต่าง ๆ ทั้งสื่อส่วนบุคคลและสื่อมวลชน ทำให้การที่เอกชนจะกล่าวอ้าง"สิทธิส่วนตัว" นับวันจะกระทำได้โดยยากยิ่งขึ้น เนื่องจากการสื่อสารสนเทศได้รับการพัฒนาโดยมีเครื่องมืองทันสมัย เพื่อสนองรับกับสภาพสังคมที่เปลี่ยนแปลงไปสู่ "สัง คมสารสนเทศ" ซึ่งข้อมูลสารสนเทศจะมีความสำคัญอย่างยิ่ง เนื่องจากมีผลต่อความคิดและการตัดสินใจทั้งในเรื่องส่วนตัวและการดำเนินธุรกิจ การพัฒนาในสื่อดัง กล่าวทำให้การได้มาซึ่งข้อมูลส่วนตัวของเอกชนทำได้โดยง่าย และหากมีการเผย แพร่ความสารสนเทศส่วนตัวนั้นด้วยแล้ว ผลเสียหายที่เกิดขึ้นย่อมกระจายกว้างขวางกว่าเดิม ดุลยภาพของสิทธิส่วนตัวกับการสื่อสารสนเทศได้ถูกทำลายลงจากการพัฒนา กล่าวคือ ในส่วนของสิทธิส่วนตัวไม่มีการพัฒนาให้ความคุ้มครองโดยกฎหมายให้เท่าเทียมกับสื่อ สำหรับประเทศไทย สิทธิส่วนตัวไม่ค่อยได้รับความสนใจมากนักในอดีต ต่อเมื่อได้ก้าวเข้าสู่สังคมสารสนเทศ ซึ่งสารสนเทศมีความสำคัญและเป็นที่ต้องการอย่างมาก ผู้สื่อสารจึงเผยแพร่ข้อมูลสารสนเทศโดยไม่นำพาต่อวิธีการได้มา และ ไม่สนใจว่าการเผยแพร่จะกระทำได้แค่ไหน เพียงใด และจะก่อผลเสียหายแก่บุคคล ใดได้บ้าง แม้ความเสียหายอาจเป็นเพียงการเสียชื่อเสียงเกียรติยศแต่ไม่ถึงขั้นหมิ่น ประมาท หรือทำให้เดือดร้อนรำคาญไม่มีความสงบสุข หรือเสียความรู้สึก จากการล่วงละเมิดเช่นนั้น จึงได้เริ่มมีการพิจารณาว่าบุคคลควรมีสิทธิตามกฎหมายอย่างไรในข่าวสารข้อมูลที่เป็นส่วนตัว และการสื่อสารสนเทศในเรื่องส่วนตัวนั้น ๆ มีขอบเขตตามกฎหมายเพียงใด วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้ทำการวิจัยโดยสำรวจกฎหมายไทยที่มีอยู่และเกี่ยวข้อง กับการสิทธิส่วนตัวในการสื่อสารสนเทศเปรียบเทียบกับกฎหมายของประเทศอังกฤษ และสหรัฐอเมริกา ซึ่งจากการวิจัยพบว่า การให้ความคุ้มครองในเรื่องดังกล่าวของประเทศไทย ยังไม่มีความชัดเจน และกระจัดกระจายอยู่ในกฎหมายต่าง ๆ ทั้ง กฎหมายเอกชนและกฎหมายมหาชน และไม่มีกฎหมายเฉพาะเพื่อให้การคุ้มครองหากเอกชนได้รับความเสียหายจากการล่วงล้ำสิทธิส่วนตัวจากเอกชนอื่นหรือสื่อมวลชน โดยการสื่อสารสนเทศเรื่องราวส่วนตัวที่เป็นความเท็จนั้น กฎหมายโดยมากให้ความคุ้มครอง แต่หากเป็นเรื่องราวส่วนตัวที่เป็นความจริงแล้วถูกก้าวล่วงแล้ว มีเพียงกฎหมายลักษณะละเมิดตามมาตรา 420 ที่จะปรับใช้เพื่อเรียกร้องความเสียหายนั้นได้ โดยถือว่าเป็นความเสียหายต่อ "สิทธิอย่างหนึ่งอย่างใด" ซึ่งย่อมได้รับค่า สินไหมทดแทนตามมาตรา 438 ซึ่งเป็นวิธีการในการแก้ไขเมื่อเกิดความผิดขึ้น แต่หากจะทำการ "ป้องกัน" เพื่อมิให้เกิดการล่วงสิทธิส่วนตัวจากผู้ที่ครอบครองและควบคุมสารสนเทศย่อมเป็นการดีกว่าการแก้ไข กล่าวคือ จำกัดวิธีการในการเข้าถึง หรือได้มาซึ่งข้อมูล ในขณะเดียวกันก็กำหนดเป็นหน้าที่ของผู้มีไว้ในความครองซึ่งข้อมูลส่วนตัวของผู้อื่นในอันที่จะต้องรักษาข้อมูลดังกล่าวไว้โดยมให้แพร่ไปโดยมิชอบ