ผลจากการต้องโทษจำคุก ทำให้เกิดมลทินหรือตราบาปติดตัวผู้พ้นโทษตลอดไปเปรียบเสมือนว่าพวกเขายังคงได้รับโทษจากสังคมโดยไม่มีสิ้นสุด จากการศึกษาพบว่าปัญหาที่ผู้พ้นโทษจำคุกส่วนมากมักจะได้รับ คือ การได้รับการปฏิเสธจากสังคมการสูญเสียสิทธิและได้รับการจำกัดสิทธิบางประการโดยเฉพาะอย่างยิ่งการถูกจำกัด สิทธิในการทำงานไม่ว่าจะจำกัดโดยกฎหมายหรือกฎระเบียบ ข้อบังคับ ซึ่งหน่วยงาน เอกชน บริษัทห้างร้าน ได้กำหนดไว้ ซึ่งถือว่าเป็นอุปสรรคในการกลับคืนสู่สังคมของ ผู้พ้นโทษจำคุกเป็นอย่างยิ่ง ในปัจจุบัน วิธีการในการป้องกันและบรรเทาผลกระทบของโทษจำคุกภายหลัง ที่ผู้กระทำผิดได้รับการปลดปล่อยนั้น มีเพียงการสงเคราะห์ผู้กระทำผิดภายหลังการปลดปล่อย และบ้านกึ่งวิถีซึ่งเป็นหน่วยงานที่ให้ความช่วยเหลือผู้พ้นโทษในระยะแรกเท่านั้น ผู้เขียนเสนอว่าควรมีมาตรการทางกฎหมายในการป้องกันและบรรเทาผลกระทบต่อผู้พ้นโทษจำคุก เพื่อขจัดไปซึ่งอุปสสรคในการปรับปรุงแก้ไขตนเองของผู้ กระทำผิด และให้โอกาสในการกลับคืนสู่สังคม จึงควรกำหนดให้มีกฎหมายล้างมลทินในลักษณะที่เป็นประโยชน์ในแง่ของการสังเคราะห์ผู้พ้นโทษ โดยปรับปรุงมาจากพระราชบัญญัติสงเคราะห์บุคคลผู้ที่ได้รับการพักการลงโทษ ผู้พ้นโทษและเด็กผู้พ้นการฝึกอบรม พ.ศ. 2497 ทั้งนี้เพื่อให้ผู้พ้นโทษจำคุกเกิดความเชื่อมั่นในการกลับคืนสู่สังคมและสามารถดำรงชีวิตในฐานะพลเมืองดีโดยไม่กระทำความผิดซ้ำอีก