การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบหลักเกณฑ์การสำรองหนี้ สงสัยจะสูญ และการจำหน่ายหนี้สูญของสถาบันการเงิน ระหว่าง มาตรฐานการบัญชี หลักเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย และหลักเกณฑ์ตามประมวลรัษฎากร ซึ่งแต่ละ หลักเกณฑ์มีทั้งที่สอดคล้อง และแตกต่างกัน ก่อให้เกิดความไม่ชัดเจนแก่ผู้ที่มีหน้าที่เกี่ยวข้อง การศึกษาเปรียบเทียบหลักเกณฑ์ดังกล่าวนี้ เป็นการวิจัยเอกสารโดยดำเนิน การวิจัยจากแถลงการณ์มาตรฐานการบัญชี ฉบับที่ 11 พระราชบัญญัติธนาคารพาณิชย์ พ.ศ. 2505 พระราชบัญญัติการประกอบธุรกิจเงินทุน ธุรกิจหลักทรัพย์ และธุรกิจเครดิตฟองซิเอร์ พ.ศ. 2522 และประมวลรัษฎากร รวมทั้ง ประกาศธนาคารแห่งประเทศไทยกฎกระทรวง (กระทรวงการคลัง) หนังสือตอบข้อหารือของกรรมสรรพากร คำพิพากษาฎีกา และบทความต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง ผลการวิจัยพบว่า 1) หลักเกณฑ์ตามมาตรฐานการบัญชี มีวัตถุประสงค์เพื่อทราบสถานะทางการเงินที่แท้จริงของกิจการ จำเป็นต้องคาดการณ์จำนวนลูกหนี้ที่ไม่ สามารถเรียกร้องกลับคืนมาได้ และถือเป็นรายจ่าย แสดงให้ผู้ใช้ข้อมูลทางบัญชีได้ทราบผลการดำเนินงานที่ถูกต้อง โดยวางมาตรฐานในลักษณะทั่วไปเพื่อให้แต่ละกิจการปรับใช้ 2) หลักเกณฑ์ของธนาคารแห่งประเทศไทย อาศัยข้อมูลตามหลักการบัญชีใน เรื่องดังกล่าวมาใช้สำหรับการกำกับดูแลสถาบันการเงิน โดยกำหนดให้มีการกันเงิน สำรองหนี้สงสัยจะสูญ และปิดบัญชีหนี้สูญในแต่ละรอบระยะเวลาบัญชีแต่จำเป็นที่จะต้องวางหลักเกณฑ์ที่แน่นอนชัดเจนยิ่งขึ้น เพื่อให้เหมาะสมแก่ธุรกิจของสถาบันการเงิน 3) หลักเกณฑ์ตามประมวลรัษฎากร ยอมรับหลักเกณฑ์ตามมาตรฐานการบัญชีบางส่วน เพื่อให้ทราบกำไรสุทธิซึ่งเป็นฐานภาษีเงินได้นิติบุคคล แต่เนื่องจากมีวัตถุประสงค์ในการจัดเก็บรายได้ให้รัฐ กรมสรรพากรจึงจำเป็นต้องวางหลักเกณฑ์ที่เข้มงวดขึ้น เพื่อป้องกันการหลีกเลี่ยงภาษีโดยการถือเป็นรายจ่ายทั้งที่ยังไม่สมควรเป็นรายจ่ายที่แน่นอนหรือรายจ่ายที่เกิดขึ้นจริง ดังนั้น แม้การสำรองหนี้สงสัยจะสูญ และการจำหน่ายหนี้สูญของแต่ละหลักเกณฑ์จะมีวัตถุประสงค์หลักไปในทิศทางเดียวกัน กล่าวคือ เพื่อทราบจำนวนลูกหนี้ที่มี อยู่และที่สูญเสียไปของกิจการ แต่เนื่องจากมีวัตถุประสงค์รองที่แตกต่างกัน จึงเป็นสาเหตุให้วางหลักเกณฑ์ทั้งที่สอดคล้องและแตกต่างกันออกไป ผู้เขียนได้เสนอแนะการปรับใช้หลักเกณฑ์ต่าง ๆ ให้เหมาะสมกับวัตถุประสงค์ของแต่ละหลักเกณฑ์เพื่อขจัดปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นจากความไม่สอดคล้องของแต่ละหลักเกณฑ์นอกจากนี้ยังได้เสนอแนะให้มีการปรับปรุงหลักเกณฑ์บางหลักเกณฑ์ที่ยังบกพร่องเพื่อให้บรรจุถึงวัตถุประสงค์ของแต่ละหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง