การวิจัยนี้เป็นการวิจัยทดลองที่มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของ การสอนอย่างมีแบบแผนต่อระดับความวิตกกังวลและความสามารถของบิดามารดาใน การดูแลผู้ป่วยเด็กโรคไส้เลื่อนขาหนีบที่ได้รับการรักษาโดยการผ่าตัด กลุ่มตัวอย่าง คือ บิดามารดาของผู้ป่วยเด็กที่พาบุตรมาผ่าตัดแบบไปกลับที่โรงพยาบาลเด็ก ได้ตัว อย่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 15 ราย กลุ่มควบคุมได้รับการสอนตามปกติ กลุ่มทดลองได้รับการสอนอย่างมีแบบแผนจากผู้วิจัย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวม ข้อมูลคือ แบบวัดความวิตกกังวลและแบบวัดความสามารถในการดูแลผู้ป่วยเด็กโรค ไส้เลื่อนขาหนีบที่ได้รับการรักษาโรคการผ่าตัดหาความเที่ยงของแบบวัดความ วิตกกังวลด้วยวิธีของ Cronbach ได้ค่าความเที่ยง .925 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ t-test ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ระดับความวิตกกังวลและความสามารถของบิดามารดาในการดูแลผู้ป่วย โรคไส้เลื่อนขาหนีบที่ได้รับการผ่าตัดกลุ่มที่ได้รับการสอนอย่างมีแบบแผนหลัง การทดลองแตกต่างกับก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยระดับความวิตกกังวลลดต่ำลง ส่วนความสามารถในการดูแลสูงขึ้น 2. ระดับความวิตกกังวลและความสามารถของบิดามารดาในการดูแลผู้ป่วย เด็กโรคไส้เลื่อนขาหยีบที่ได้รับการรักษาโดยการผ่าตัดหลังการททดลองกลุ่มที่ได้รับ การสอนตามปกติแตกต่างก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยระดับความวิตกกังวลลดต่ำลง ส่วนความสามารถในการดูแลสูงขึ้น 3. ระดับความวิตกกังวลและความสามารถของบิดามารดาในการดูแลผู้ป่วย เด็กโรคไส้เลื่อนขาหนีบที่ได้รับการรักษาโดยการผ่าตัด หลักหารทดลองกลุ่มที่ได้รับการสอนอย่างมีแบบแผนแตกต่างกับกลุ่มที่ได้รับการสอนตามปกติอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ .01 โดยกลุ่มที่ได้รับการสอนอย่างมีแบบแผนมีระดับความวิตกกังวล และมีความสามารถในการดูแลสูงกว่ากลุ่มที่ได้รับการสอนตามปกติ การทดลองครั้งนี้แสดงให้เห็นว่าการสอนอย่างมีแบบแผนช่วยลดความวิตกกังวลและช่วยเพิ่มความสามารถในการดูแลของบิดามารดาผู้ป่วยเด็กโรคไส้เลื่อน ขาหนีบที่ได้รับการรักษาโดยการผ่าตัดได้อย่างมีประสิทธิภาพ