การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของตัวชี้นำความลึกในภาพประกอบการสอนที่มีต่อการรับรู้ความลึกในภาพของเด็กเรียนช้า โดยใช้ตัวชี้นำความลึก 7 แบบ คือ ตัวชี้นำความลึกแบบแนวเส้นตัวชี้นำความลึกแบบขนาด ตัวชี้นำความลึกแบบซ้อนกัน ตัวชี้นำความลึกแบบพื้นผิว ตัวชี้นำความลึกแบบมุมสูงตัวชี้นำความลึกแบบซ้อนกันผสมมุมสูงและตัวชี้นำความลึกแบบผสมระหว่างแบบแนว-เส้น, ขนาด, ซ้อนกัน, พื้นผิวและมุมสูง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ เป็นเด็กเรียนช้าชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 จากโรงเรียนฤทธิยะวรรณาลัย โรงเรียนสามเสนนอกโรงเรียนวัดนิมมานรดี และโรงเรียนวัดลาดพร้าว รวมทั้งสิ้นจำนวน 60 คนเครื่องมือ ที่ใช้คือภาพสไลด์ทดสอบการมองตัวชี้นำความลึกทั้ง 7 แบบ จำนวน70 ภาพวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การ วิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว(One - Way Analysis of Varience) และเปรียบเทียบความแตกต่างค่าเฉลี่ยของคะแนนแต่ละคู่ (Multiple Comparison) โดยวิธีของ Tukey ผลการวิจัยพบว่า 1. การรับรู้ตัวชี้นำความลึกในภาพของเด็กเรียนช้า เมื่อใช้ตัวชี้นำความลึกแบบแนวเส้น ตัวชี้นำความลึกแบบขนาด ตัวชี้นำความลึกแบบซ้อนกันตัวชี้นำความลึกแบบพื้นผิว ตัวชี้นำความลึกแบบมุมสูงตัวชี้นำความลึกแบบซ้อนกันผสมมุมสูง และตัวชี้นำความลึกแบบผสมระหว่างแบบแนวเส้น, ขนาด,ซ้อนกัน, พื้นผิว และมุมสูง มีผลแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .01 2. ตัวชี้นำความลึกแบบผสมระหว่างแบบแนวเส้น, ขนาด, ซ้อนกัน,พื้นผิวและมุมสูง มีผลต่อการรับรู้ความลึกในภาพของเด็กเรียนช้า ได้ดีกว่าตัวชี้นำความลึกแบบพื้นผิว อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. ตัวชี้นำความลึกแบบผสมระหว่างแบบแนวเส้น, ขนาด, ซ้อนกัน,พื้นผิวและมุมสูง มีผลต่อการรับรู้ความลึกในภาพของเด็กเรียนช้า ได้ดีกว่าตัวชี้นำความลึกแบบมุมสูง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 4. ตัวชี้นำความลึกแบบขนาด มีผลต่อการรับรู้ความลึกในภาพของเด็กเรียนช้าได้ดีกว่า ตัวชี้นำความลึกแบบพื้นผิว อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 5. ตัวชี้นำความลึกแบบซ้อนกันผสมมุมสูง มีผลต่อการรับรู้ความลึกในภาพของเด็กเรียนช้าได้ดีกว่า ตัวชี้นำความลึกแบบพื้นผิว อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05