การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อให้เกิดความเข้าใจรูปแบบการถ่ายทอดความหมายเรื่อง "ผี" และเทคนิคทางภาพยนตร์ที่ใช้ในการถ่ายทอดความหมายดังกล่าวเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้แนวคิดเรื่องความสัมพันธ์ของบ้านผี วัด ในสังคมไทย แนวคิดเชิงสัญญะวิทยา และเทคนิคการผลิตภาพยนตร์มาเป็นกรอบในการวิเคราะห์หาคำตอบ โดยศึกษาจากภาพยนตร์ไทยเรื่อง"แม่นาคพระโขนง" ในปีพ.ศ.2521-2532 ซึ่งได้มีการบันทึกลงบนวีดิทัศน์แล้ว 4 เรื่อง ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการนำเสนอเรื่อง "ผี" ในภาพยนตร์ที่นำมาศึกษามีสูตรสำเร็จของภาพยนตร์ประเภท (genre) หนังผีไทยทั้งในเชิงพล็อตของเรื่องคือ มีคนตายเป็นผีแต่ยังอยยากจะใช้ชีวิตร่วมกับคน ผีออกมาอาละวาดหลอกหลอนคนและการกำจัดผีออกไป โดยองค์ประกอบย่อยของเรื่องได้มีการเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัยและความคิดสร้างสรรค์ของผู้สร้างภาพยนตร์และในเชิงแนวคิดที่นำเสนอเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของบ้าน ผี และวัดซึ่งเป็นองค์ประกอบสำคัญในการจัดระเบียบทางสังคม โดยมีพื้นฐานมายาคติ(myth) ทางพุทธศาสนาในการเข้ามาจัดระเบียบของสังคมนี้ ภาพยนตร์ได้ถ่ายทอดความหมายเรื่อง "ผี" โดยการเล่าเรื่องตามเหตุการณ์ และใช้กล้องเป็นเครื่องมือในการบันทึกเรื่องเล่ายังไม่ได้ใช้ภาษาของภาพยนตร์ซึ่งเกิดจากการใช้เทคนิคทางภาพยนตร์ เช่น การจัดแสงมุมกล้อง ขนาดภาพ การตัดต่อ การใช้เสียง และเพลงประกอบมาช่วยในการถ่ายทอดมากนัก