การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อวิเคราะห์ปริมาณการใช้และความถูกต้องของการใช้กลวิธีในการคาดเดาความหมายคำศัพท์ภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 และเพื่อวิเคราะห์ปริมาณการใช้และความถูกต้องของการใช้กลวิธีในการคาดเดาความหมายของคำศัพท์ภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ที่มีความสามารถในการคาดเดาความหมายคำศัพท์ภาษาอังกฤษสูงกลาง และต่ำ ตัวอย่างประชาการที่ใช้ในการวิจัยนี้เป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ซึ่งกำลังเรียนอยู่ ในภาคปลาย ปีการศึกษา 2536 ในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษากรุงเทพมหานครจำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ แบบทดสอบวัดความสามารถในการคาดเดาความหมายคำศัพท์ภาษาอังกฤษ และ แบบทดสอบวัดกลวิธีในการคาดเดาความหมายคำศัพท์ภาษาอังกฤษ ซึ่งผู้วิจัยสร้างขึ้น และได้รับการตรวจจากผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่าน แบบทดสอบนี้มีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.94 ผู้วิจัยแบ่งกลุ่มนักเรียนตามคะแนนที่ได้จากแบบทดสอบวัดความสามารถในการคาดเดาความหมายคำศัพท์ภาษาอังกฤษออกเป็นกลุ่มสูง กลาง และ ต่ำ ด้วยวิธีการ 27% ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ใช้กลวิธีในการคาดเดาความหมายคำศัพท์ภาษาอังกฤษประเภทวิเคราะห์คำ ปริมาณมากที่สุดคือ รากศัพท์ และน้อยที่สุดคือ อุปสรรค แต่ใช้ได้ถูกต้องมากที่สุด คือปัจจัย และน้อยที่สุดคือรากศัพท์ ส่วนประเภทการวิเคราะห์บริบทนักเรียนใช้กลวิธีประมาณมากที่สุด คือ การสรุปความ และน้อย ที่สุดคือ การกล่าวซ้ำ แต่ใช้ได้ถูกต้องมากที่สุดคือ การยกตัวอย่าง และน้อยที่สุดคือคำจำกัดความ 2. นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 กลุ่มสูง และกลางใช้กลวิธีประเภทการวิ เคราะห์คำปริมาณมากที่สุดคือ ปัจจัยกลุ่มต่ำ คือ รากศัพท์ และใช้น้อยที่สุดของกลุ่ม สูง กลาง และต่ำ คืออุปสรรคแต่ความถูกต้องของการใช้กลวิธีประเภทดังกล่าวมากที่สุดของกลุ่มสูง กลาง และต่ำ คือปัจจัย และน้อยที่สุดคือรากศัพท์ ส่วนประเภทการวิเคราะห์ บริบท นักเรียน กลุ่มสูงกลาง และต่ำใช้กลวิธีปริมาณมากที่สุด คือการสรุปความและน้อยที่สุด คือ การกล่าวซ้ำ แต่ความถูกต้องของการใช้กลวิธีประเภทดังกล่าวมากที่สุดของกลุ่มสูง และกลางคือ การยกตัวอย่าง กลุ่มต่ำคือการสรุปความ และที่ใช้ได้ถูกต้องน้อยที่สุดของนักเรียนกลุ่มสูงคือ การกล่าวซ้ำ นักเรียนกลุ่มกลาง คือคำจำกัดความและคำเหมือน / คำตรงข้าม และ กลุ่มต่ำคือคำเหมือน / คำตรงข้าม