การวิจัยครั้งนี้วัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาปฏิสัมพันธ์ในการเรียนการสอนระ หว่างครูกับเด็กเร่ร่อน และเด็กปกติ (2) เพื่อศึกษาปฏิสัมพันธ์ทางสังคมระ หว่างครูกับเด็กเร่ร่อน ครูกับเด็กปกติเด็กเร่ร่อนกับเด็กปกติ และเด็กเร่ร่อนกับเด็ก เร่ร่อน ผลการวิจัยพบว่า ครูมีปฏิสัมพันธ์กับเด็กเร่ร่อน ทั้งในการเรียนการสอน และ ทางสังคม โดยครูมีความเข้าใจ และยอมรับต่อพฤติกรรมของเด็กเร่ร่อน ให้ ความสนใจและดูแลเอาใจใส่ต่อเด็ก ครูมีปฏิสัมพันธ์กับเด็กเร่ร่อนที่มีพฤติกรรมการ เรียนที่ดีมากกว่า ซึ่งเด็กเป็นฝ่ายมีปฏิสัมพันธ์กับครูในการร่วมทำกิจกรรมต่าง ๆ กับครู และครูเป็นฝ่ายมีปฏิสัมพันธ์กับเด็กเร่ร่อนที่มีพฤติกรรมการเรียนไม่ดี โดยครู เป็นฝ่ายให้ความสนใจ ดูแลเอาใจใส่ และให้การเสริมแรงทั้งทางลบในการทำโทษ และการเสริมแรงทางบวกโดยการให้รางวัล เพื่อต้องการให้เด็กปรับพฤติกรรมดีขึ้น ซึ่งต้องให้ระยะเวลาแก่เด็ก จึงสามารถทำให้เด็กปรับพฤติกรรมดีขึ้นและทำให้เด็กมี ปฏิสัมพันธ์กับครูมากขึ้น ครูมีปฏิสัมพันธ์กับเด็กปติ ทั้งในการเรียนการสอนและทางสังคม โดยครูให้ ความสนใจและดูแลเอาใจใส่ต่อเด็กที่มีพฤติกรรมการเรียนดี ซึ่งเด็กเป็นฝ่ายมีปฏิสัมพันธ์กับครูในการร่วมทำกิจกรรมต่าง ๆ กับครู และครูมีปฏิสัมพันธ์ในเชิงใช้อำ นาจกับเด็กปกติที่มีพฤติกรรมการเรียนไม่ดีโดยการทำโทษเพื่อลดพฤติกรรมของเด็ก และให้ความสนใจติดตามปัญหาที่เป็นสาเหตุของพฤติกรรมหาวิธีแก้ไขปัญหาและ ขอความร่วมมือจากผู้ปกครอง ซึ่งหากเด็กยังมีพฤติกรรมที่เหมือนเดิม ไม่สามารถแก้ ไขพฤติกรรมของเด็กได้ครูแสดงพฤติกรรมวางเฉย และมีปฏิสัมพันธ์กับเด็กน้อยลง การปฏิสัมพันธ์ทางสังคมของเด็กเร่ร่อนกับเด็กปกติ และเด็กเร่ร่อนกับเด็ก เร่ร่อน โดยเด็กเร่ร่อนที่ได้รับการยอมรับจากเพื่อนเด็กปกติจะสามารถเข้ากลุ่ม เพื่อนและมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีต่อเพื่อนในกลุ่ม และเด็กเร่ร่อนที่ไม่สามารถเข้ากลุ่มเพื่อน เด็กปกติ เนื่องจากเด็กชอบอยู่คนเดียว เกเร หรือก้าวร้าว ปรับพฤติกรรมไม่ได้ ซึ่งเด็กสามารถมีปฏิสัมพันธ์ในกลุ่มเพื่อนเฉพาะเพื่อนเด็กเร่ร่อน และเด็กเร่ร่อน ทุกคนมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อเด็กเร่ร่อนเฉพาะกลุ่มของตนเอง