การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาผลของซิลาซาพลินในปริมาณต่าง ๆกันคือ 2.5,5,10 และ 20 มก./กก.นน./วันต่อการเปลี่ยนแปลงการทำ งานของหัวใจ และหลอดเลือดแดงที่ไปเลี้ยงหัวใจ ในหนูแรกที่ถูกทำให้เป็น เบาหวานด้วยสเตรปโตโชโตชิน (65มก./กก.นน.) โดยแบ่งเป็นกลุ่มควบ คุม (N=14),กลุ่มเบาหวาน (N=14) และหนูกลุ่มเบาหวานที่ได้รับยาซิลาซาพริลในขนาดต่าง ๆ ดังกล่าวจำนวน 4 กลุ่มผลการศึกษาพบว่า หนูกลุ่มเบา หวานมีค่าความดันเลือดซิสโตลิค และไดแอสโตลิค, อัตราส่วนระหว่างน้ำหนัก หัวใจต่อน้ำหนักตัวหนู และแรงการหดตัวของหัวใจห้องล่างซ้ายแบบไอโซโทนิค ในช่วงระยะเวลา 8 และ 16 สัปดาห์ มีความแตกต่างจากกลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P 0.05) ส่วนอัตราการเต้นของหัวใจของหนูกลุ่มเบาหวานที่ 8 และ 16 สัปดาห์มีค่าลดลง แต่ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P 0.05) เมื่อเปรียบเทียบกับหนูกลุ่มควบคุม ผลการศึกษาของการใช้ซิลาซาพริลครั้งนี้พบว่า สามารถลดหรือป้องกันความผิดปกติของการทำงานของหัวใจ และหลอดเลือดในหนูเบาหวานดังกล่าวมาแล้วได้ นอกจากนั้นผลการศึกษาทางพยาธิสภาพโดยกล้องอิเลคตรอนไมโครสโคปของผนังหัวใจห้องล่างซ้าย,หลอดเลือดโคโรนารีย์ และ เอออร์ตา สังเกตได้ว่าที่ 16 สัปดาห์หลังจากฉีดสเตรปโตโซโตชินมีความหนา ของหัวใจห้องล่างซ้ายเพิ่มขึ้นและเส้นผ่าศูนย์กลางของหลอดเลือดโคโรนารีย์ ของหนูกลุ่มเบาหวานมีขนาดเล็กกว่าหนูกลุ่มเบาหวานที่ให้ซิลาซาพริล ทุกขนาดยาอย่างชัดเจน สำหรับผลทางสถิติเมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มควบคุม และกลุ่มเบาหวานที่ได้รับซิลาซาพริลทั้ง 4 กลุ่ม พบว่า ค่าอัตราส่วนระ หว่างน้ำหนักหัวใจต่อน้ำหนักตัวหนู,อัตราการไหลเวียนของเลือดในเอออร์ตา และความดันซีสโตลิค และไดแอสโตลิคที่เพิ่มขึ้นในหนูเบาหวาน สามารถป้องกันได้ ถึงแม้ว่าจะใช้ขนาดยาที่ต่ำ คือ 2.5 มก./กก.นน./วัน ดังนั้นชี้ให้เห็นว่าน่าจะทดลองขนาดยาที่ต่ำกว่า 2.5 มก./กก.นน./วัน ในอนาคต ส่วนค่าอัตราการไหลเวียนของเลือดในโครานารีย์ และการหดตัวของหัวใจห้องล่างซ้ายแบบไอโซโทนิค พบว่าขนาดของยาสูงสุดคือ 20 มก./กก.นน/วัน ยังไม่สามารถเพิ่มได้เท่ากับกลุ่มควบคุม ดังนั้นผลการวิจัยครั้งนี้ โดยใช้ซิลาพริลในขนาดต่าง ๆ ชี้ให้เห็นว่า แองจิโอเทนซิลทูก่อให้เกิดความ ผิดปกติต่อระบบหัวใจและหลอดเลือดโดยผ่านทางผลกระทบของความดันโลหิตสูงและโทรฟิคเอฟเฟค