การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมาย เพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงลักษณะทางคลินิคของผู้ป่วยโรครูมาตอยด์ หลังได้รับยา กลุ่ม DMARDS (METHORTREXATEและ Gold salt sodium thiomalate) โดยเลือกผู้ป่วยที่เข้ารับการ รักษาที่คลีนิคโรคข้อโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ช่วงปี พ.ศ.2525-253 โดยผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาทุกคนต้องอยู่ในภาวะกำเริบของโรค ร่วมกับใช้NSAIDS ไประยะหนึ่งแล้วไม่ได้ผล (ประมาณ 1-3 เดือน) หรือ เริ่มมีการสึกกร่อนของกระดูก มีผู้ป่วยเข้ารับการศึกษารวม 87 คน แบ่งเป็นกลุ่มที่ ได้รับ MTX 60 คน และได้รับ GSTM 27 คน หลังจากนั้นติดตามผู้ป่วยที่ระยะเวลา 0.5'1, 3 และ 5 ปี ประเมินลักษณะทางคลินิคของผลทางห้องปฏิบัติการ โดยใช้ 11 พารามิเตอร์ คือ ขนาดของยา Prednisolone, grade ของ morning stiffness, grade ของ fatique, walking time, grip strength, tender joint, tender index, EST, Het,physician assessment และ patient assessment ผลการศึกษาพบว่า ยาทั้ง 2 ชนิด สามรถทำให้โรคนี้ดีขึ้นในทุกช่วงเวลา โดยมีแนวโน้มว่า MTX จะให้ผลดีกว่า GSTM ในช่วงหลัง (3-5 ปี) แต่อย่างไรก็ตามไม่พบความแตกต่างของผลการรักษาระหว่างยาทั้ง 2 ชนิดอย่างมีนัยสำคัญ ผลข้างเคียงของยาพบได้ไม่รุนแรงในทั้ง 2 กลุ่ม และเป็นสาเหตุที่ต้องหยุดยาใกล้เคียงกัน สรุปผลการวิจัย DMARDS(MTX, GSTM) สามารถทำให้ผู้ป่วยโรครูมาตอยด์เปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้นเมื่อเทียบกับ ระยะเริ่มต้น ทั้ง 2 ชนิด และ เมื่อเปรียบเทียบ ไม่พบแตกต่างของผลการรักษา, ผลข้างเคียง, และจำนวนผู้ป่วยที่ขาดการติดตาม ระหว่างยาทั้ง 2 ชนิด