การวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาเพื่อหาแนวทางการจัดการน้ำเสียซีโอดี ในเขตกรุงเทพมหานคร ซึ่งประกอบด้วยการรวบรวมข้อมูลน้ำเสียซีโอดีและ แหล่งกำเนิดจากห้องปฏิบัติการจำนวน 20 แห่ง ในเขตกรุงเทพมหานครโดยน้ำเสียมาทำการทดลองในห้องปฏิบัติการเพื่อหาวิธีที่เหมาะสมในการบำบัดน้ำเสียและนำกลับซิลเวอร์ ตลอดจนทำการศึกษาค่าใช้จ่ายของการบำบัดน้ำเสียเมื่อส่งไปทำการบำบัดที่หน่วยบำบัดน้ำเสียส่วนกลาง ผลการสำรวจ พบว่าปริมารน้ำเสียซีโอดีจากห้องปฏิบัติการที่ใช้วิธี การวิเคราะห์ซีโอดีแบบเปิดในแต่ละแห่งมีปริมาณเฉลี่ย 21.8 ลิตร/เดือน ซึ่ง น้ำเสียดังกล่าวมีปริมาณเมอร์คิวรี 1803.7 มก./ล. โครเมียม 700 มก./ล. และซิลเวอร์ 1150 มก./ล. สารเคมีที่เหมาะสมในการบำบัดน้ำเสียได้แก่ โซเดียมไฮดรอกไซด์ พีเอชที่เหมาะสมคือ 9.5 และเวลาในการตกตะกอน 150 นาที สารที่ใช้ในการตกตะกอนซิลเวอร์ คือ โซเดียมคลอไรด์ โดยใช้ปริมาณ 4 เท่าของค่าสตอยซิโอเมตริก สารที่ใช้ละลายตะกอนซิลเวอร์ คือ สารละลายแอมโมเนียมไฮดรอกไซด์ ในปริมาณ 2.5 เท่าของค่าสตอยซิโอ-เมตริกและเวลาที่ใช้ในการทำปฏิกิริยา 30 นาที สารที่ใช้ในการนำกลับซิลเวอร์ คือ คอปเปอร์ใช้ในปริมาณ 1.5 เท่าของค่าสตอยซิโอเมตริกเวลาที่ใช้ในการทำปฏิกิริยา 30 ชม. ประสิทธิภาพในการนำกลับซิลเวอร์มีค่า 70% ซึ่งสามารถนำกลับไปใช้ในการวิเคราะห์ซีโอดีในห้องปฏิบัติการได้อีก ในด้านค่าใช้จ่ายในการบำบัดน้ำเสียพบว่า การส่งน้ำเสียไปบำบัดที่หน่วยบำบัดน้ำเสียส่วนกลางค่าใช้จ่ายในการบำบัดน้ำเสีย 2.88 บาท/ตัวอย่าง หรือ 8.71 บาท/ลิตร (เฉพาะค่าสารเคมีและค่าบำบัดตะกอน)และ 13.50 บาท/ตัวอย่าง หรือ 49.50 บาท/ลิตร (กรณีคิดค่าใช้จ่ายร่วมกับคาวัสดุอุปกรณ์)