การวิจัยนี้เป็นการศึกษาความสามารถสูงสุดของเรซินแลกเปลี่ยนไอออนชนิดซัลโฟเอทีล (ที่มีหมู่ไอออน คือ หมู่ซัลโฟนิก) และครอส์ลิ้งแชนเทต(ที่มีหมู่ไอออน คือ หมู่แซนเทต) ทีทำจากผักตบชวา ชนิดของโลหะหนักที่ทำการศึกษา คือ ทองแดง นิคเกิลและสังกะสี การทดลองนี้ใช้เป็นแบบคอลัมน์ที่ มีชั้นความสูงของเรซิน 20 ซม. น้ำเสียสังเคราะห์ซึ่งมีค่าพีเอชประมาณ5.0 และมีความเข้มข้นของโลหะหนัก 5, 10, 20, 50 มก./ล. ไหลผ่านชั้นเรซินด้วยอัตราไหล 3 ปริมาตรเรซิน/ชั่วโมง ตัวแปรที่ศึกษา ได้แก่กระบวนการทางเคมีที่ใช้ในการปรับสภาพผักตบชวาและความเข้มข้นของโลหะหนักในน้ำเสีย จากผลการทดลอง พบว่า ความสามารถในการแลกเปลี่ยนไอออนของซัลโฟเอทีล อยู่ในช่วง 0.233-0.503 meq/g และ 0.279-0.595 meq/gสำหรับครอสลิ้ง-แชนเทต นอกจากนี้พบว่าการแลกเปลี่ยนไอออนกับสังกะสีมีค่าสูงกว่านิคเกิลและทองแดง สำหรับอิทธิพลของความเข้มข้นของโลหะหนักในน้ำเสียพบว่า ความสามารถในการแลกเปลี่ยนไอออนเพิ่มขึ้นเมื่อน้ำเสียมีความเข้มข้นของโลหะหนักน้อย สำหรับการรีเจนเนอเรชั่นใช้สารรีเจนเนอแรนต์เข้มข้น0.5N ประมาณ 2 ปริมาตรเรซิน