การวิจัยนี้ประกอบด้วยการสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ของปฏิกิริยาออกซิเดชั่นของก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ในพลูมโดยใช้วิธีมอนทิคาร์โลสำหรับแหล่งกำเนิดแบบจุดและลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบ แบบจำลองทางคณิตศาสตร์แบบกายภาพและเคมีนี้สามารถประมวลผลการแพร่กระจายแบบเกาส์เสียนและการเปลี่ยนแปลงทางปฏิกิริยาเคมีของก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์ ปฏิกิริยาเคมีของBrimblecombe และ Spedding (1974) ปฏิกิริยาเคมีของ Freiberg (1974)ในสภาพแวดล้อมที่มีแอมโมเนียมาก และ แอมโมเนียจำกัด และ ปฏิกิริยาเคมีของ Mousubci Ohsava และ Takeuchi (1990) ในสภาพแวดล้อมที่มีแอมโมเนียมา ทั้ง 3 ปฏิกิริยานี้เป็นปฏิกิริยา ที่ ใช้ในการศึกษาวิเคราะห์ความไวทางปฏิกิริยาเคมีด้วยแบบจำลองทางคณิต ศาสตร์ โดยทำการแปรเปลี่ยนตัวแปรต่าง ๆ ดังนี้ ความเสถียรของบรรยากาศความชื้นสัมพันธ์ อุณหภูมิ ความเข้มข้นของเหล็ก และแอมโมเนีย ในการศึกษานี้ความเข้มข้นของซัลเฟตที่วัดได้ในอากาศบริเวณบางนาถูกเปรียบเทียบกับความเข้มข้นของซัลเฟตที่ประมวลผลได้จากปฏิกิริยาเคมีของ Freiberg (1974) และ Alkezweemy และ Powell (1977) ด้วย ผลการศึกษาของการเกิดซัลเฟตของปฏิกิริยาเคมีทั้ง 3 แบบ พบว่าปฏิกิริยาเคมีของ Freiberg (1974) ทั้งในสภาพแวดล้อมที่มีแอมโมเนียมาก และแอมโมเนียจำกัด มีซัลเฟตเกิดขึ้นที่ความชื้นสัมพัทธ์สูง แต่ปฏิกิริยา เคมีของ Brimblecombe และ Spedding (1974) และ ปฏิกิริยาเคมี ของ Ibusuki et al. (1990) ในสภาพแวดล้อมที่มีแอมโมเนียมากกลับพบว่า มีการเกิดซัลเฟตได้น้อยมากในทุกสถานการณ์ ผลการวิเคราะห์ความไวทางปฏิกิริยาเคมีของปฏิกิริยาเคมีแบบ Freiberg (1974) ในสภาพแวดล้อมที่มีแอมโมเนียมาก และ แอมโมเนียจำกัด พบว่า อัตราการเกิดซัลเฟตจะเพิ่มขึ้น เมื่อความชื้นสัมพัทธ์ ความเข้มข้นของเหล็ก และ แอมโมเนียเพิ่มขึ้น และเมื่ออุณหภูมิลดลง ในสภาพแวดล้อมที่มีแอมโมเนียมาก และ แอมโมเนียจำกัด จะพบว่า ปริมาณซัลเฟตจะ เกิดขึ้นในกรณีแรกมากกว่าในกรณีที่สองสำหรับที่เงื่อนไขเดียวกัน ในการทดลองแปรเปลี่ยนความเสถียรของบรรยากาศ พบว่า ปริมาณซัลเฟตที่เกิด ขึ้นมีค่าต่ำมากในความเสถียรของบรรยากาศแบบไม่เสถียร และ แบบสะเทิน ในทางกลับกัน ปริมาณซัลเฟตที่เกิดขึ้นมีค่าสูงมากในความเสถียรของบรรยากาศแบบเสถียรเนื่องจากปฏิกิริยาเคมีแบบอันดับที่สอง ปริมาณซัลเฟตต่อซัลเฟอร์ไดออกไซด์ที่วัดได้ที่จุดตรวจบริเวณบางนา และที่ความเร็วลมเท่ากับ 2 เมตร ต่อวินาทีเปรียบเทียบกับปริมาณซัลเฟตต่อ ซัลเฟอร์ไดออกไซด์ที่ได้จากปฏิกิริยาเคมีของ Freiberg (1974) ให้ข้อสรุปว่า ปฏิกิริยาเคมีของ Freiberg (1974) อาจมีความสำคัญในการออกซิไดซ์ซัลเฟอร์ไดออกไซด์ให้กลายเป็นซัลเฟต หากในสภาวะแวดล้อมมีปัจจัย เช่น ความชื้นสัมพัทธ์ ความเข้มข้นของแอมโมเนีย และเหล็กที่สูงและอุณหภูมิต่ำ