การศึกษาครั้งนี้มุ่งหมายเพื่อวิเคราะห์การกระจาย และแนวโน้มสภาวะฝนแล้งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยใช้ข้อมูลปริมาณฝนรายวัน จำนวนวันฝนตก และจำนวนฝนทิ้งช่วงสูงสุดรายปี ระหว่างปี พ.ศ.2495-2534 เพื่อหาสมการการกระจายความถี่ที่เหมาะสมในการวิเคราะห์การกระจายแนวโน้ม และการกระจายตามพื้นที่ของฝนแล้วในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ผลการศึกษาพบว่า สมการการกระจายความถี่ที่เหมาะสมในการวิเคราะห์ฝนแล้งคือ 1. สมการ Normal เหมาะสมกับข้อมูลปริมาณฝนและจำนวนวันฝนตกรายปี ปริมาณฝนและจำนวนวันฝนตกหลังเกิดสภาวะฝนทิ้งช่วง 2.สมการ TwoParameter Lognormal เหมาะสมกับข้อมูลจำนวนวนวันฝนทิ้งช่วงสูงสุดรายปี3. สมการ Extreme Value Type I เหมาะสมกับข้อมูลปริมาณฝนและจำนวนวันฝนตกก่อนเกิดสภาวะฝนทิ้งช่วง ปริมาณฝนและจำนวนวันฝนตกนอกฤดูฝน จากค่าเฉลี่ยของข้อมูลทั้งหมดที่ศึกษาสรุปได้ว่า ฤดูฝนเริ่มในช่วงวันที่ 11 พฤษภาคมและสิ้นสุดในช่วงวันที่ 8 ตุลาคม ของทุกปี โดยมีจำนวนวันฝนตก 50-120 วันต่อปีปริมาณฝนตกรายปี 900-2,600 มิลลิลิตร สภาวะฝนทิ้งช่วงเกิดขึ้นในเดือนกรกฎาคมและมีจำนวนวันฝนทิ้งช่วงสูงสุดรายปี 10-35 วัน (สำหรับคาบกลับ 2 ปี) แนวโน้มการเปลี่ยนแปลงของปริมาณฝนรายปีในช่วง 40 ปี (พ.ศ.2495-2534) มีลักษณะแกว่งตัวมากน้อยตามปรากฏการณ์ธรรมชาติ และมีอัตราลดลงเล็กน้อยคือ 2.47มิลลิเมตรต่อปี ช่วงเวลาที่ฝนรายปีต่ำกว่าเส้นถดถอยเฉลี่ยนาน 5 ปี ต่อครั้งแนวโน้มของจำนวนวันฝนตกรายปีมีอัตราเพิ่มขึ้นเล็กน้อยคือ 0.15 วันต่อปี ช่วงเวลาที่จำนวนวันฝนตกรายปีต่ำกว่าเส้นถดถอยเฉลี่ยนาน 8 ปีต่อครั้ง การเกิด สภาวะจำนวนวันตกแล้งรายปีเกิดห่างกันเฉลี่ย 3 ปี ต่อครั้ง แนวโน้มของสภาวะฝนทิ้งช่วง มีอัตราเพิ่มขึ้นเล็กน้อยคือ 0.05 วันต่อปี ช่วงเวลาที่จำนวนวันฝนทิ้งช่วงสูงสุดรายปีมากกว่าเส้นถดถอยเฉลี่ย 5 ปีต่อครั้ง มีจำนวนวันฝนทิ้งช่วงสูงสุดรายปีมากกว่าเส้นถดถอยเฉลี่ย 2 วันต่อปี การเกิดสภาวะทิ้งช่วงยาวนานเกิดห่างกันเฉลี่ย 5 ปี ต่อครั้ง โดยรวมแล้วพื้นที่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือแบ่งตามสภาวะฝนแล้ว ได้ 4 เขตโดยมีเขตที่มีสภาวะฝนแล้งมาก คือ จังหวัดชัยภูมิ ขอนแก่น นครราชสีมา และเลย เขตที่มีสภาวะฝนชุ่มชื้น คือ จังหวัดนครพนม และหนองคาย