การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายในการวิเคราะห์โดยแบ่งเป็น 2 ส่วนในส่วนแรกวิเคราะห์ว่าปัจจัยการผลิตต่าง ๆ มีความสำคัญต่อการผลิตของอุตสาหกรรมยางพารามากน้อยเพียงใด ปัจจัยตัวใดมีความสำคัญที่สุดเพื่อจะได้ใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาและส่งเสริมอุตสาหกรรมยางพาราได้ถูกต้อง ส่วนที่สองจะเป็นการวิเคราะห์เกี่ยวกับการขาดแคลนแรงงานรับจ้างกรีดยางในสวนยาง โดยพิจารณาจากความยืดหยุ่นของปัจจัยต่อราคาของตัวปัจจัยเอง (Own-Price Elastricity) พบว่าปัจจัยแรงงานมีค่าความยืดหยุ่นมากกว่าปัจจัยทุนและปัจจัยพลังงาน หมายถึงปัจจัยแรงงานสามารถที่เปลี่ยนแปลงปริมาณการใช้เมื่อราคาของตัวมันเองเปลี่ยนแปลงไปทั้งเพิ่มขึ้น หรือลดลง ได้มากที่สุด ในส่วนที่ 2 การวิเคราะห์การโยกย้ายแรงงานในสวนยางพารา ซึ่ง แบ่งออกเป็น 2 กรณี กรณีที่ 1 แรงงานรับจ้างกรีดยางในสวนยางที่อยู่ไกลจากโรงงานอุตสาหกรรม พบว่าแรงงานรับจ้างกรีดยางจะไม่โยกย้ายไปสู่โรงงานอุตสาหกรรม ทั้งนี้เนื่องจากระดับของการจ้างงานในอุตสาหกรรมยัง ต่ำ ทำให้โอกาสที่จะได้งานทำมีค่าต่ำไปด้วย ส่งผลให้รายได้ที่คาดการณ์ว่าจะ ได้รับในภาคอุตสาหกรรมมีค่าน้อยกว่ารายได้ที่คาดว่าจะได้รับจากภาคสวนยาง กรณีที่ 2 แรงงานรับจ้างกรีดยางในสวนยางที่อยู่ใกล้โรงงานอุตสาหกรรม พบว่ามีการโยกย้ายไปสู่โรงงานอุตสาหกรรม เนื่องจากแรงงานกรีดยางเหล่านี้สามารถปรับตัวทำงานทั้งกรีดยาง และทำงานในโรงงานอุตสาหกรรมด้วยกันได้ ทำให้รายได้รวมมีค่ามากกว่าการรับจ้างกรีดยางอย่างเดียว แรงงานรับจ้างกรีดยางจึงมีการโยกย้ายไปสู่อุตสาหกรรม ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่าแนวทางการพัฒนาทั้งภาคอุตสาหกรรมยาง พารา และภาคเกษตรสวนยางให้สมดุลกันโดยมีปัจจัยแรงงานเป็นหลัก ต้องมี การพัฒนาทักษะของแรงงานในภาคเกษตร เพื่อให้มีการผลิตที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นหรือเพิ่มผลผลิตทางการผลิตให้สูงขึ้น และการพัฒนาฝีมือแรงงานในภาคอุตสาหกรรม ให้สอดคล้องกับการส่งเสริมอุตสาหกรรมยางพาราให้มีการ ใช้เทคโนโลยีที่สูงขึ้น