การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาและวิเคราะห์ว่ากลไกลและกระบวน การระงับข้อพิพาทในความเข้าใจว่าด้วยกฎเกณฑ์และกระบวนการจัดการระงับข้อพิพาท (Understanding on Rules and Procedures Governing theSettlement of Disputes) ภายใต้ข้อตกลงจัดตั้งองค์การการค้าโลก(Agreement Establishing the World Trade Organization)สามารถแก้ไขข้อบกพร่องของกระบวนการระงับข้อพิพาทแกตต์ 1947 และทำให้กระบวนการระงับข้อพิพาทภายใต้ข้อตกลงจัดตั้งองค์การการค้าโลกมีประสิทธิภาพมากขึ้น ผลการวิจัยพบว่ากระบวนการระงับข้อพิพาทในแกตต์ 1947 มีข้อบกพร่องซึ่ง ทำให้กระบวนการระงับข้อพิพาทขาดความเข้มแข็งและไม่มีประสิทธิภาพ โดยมีสาเหตุที่สำคัญคือการใช้ระบบฉันทามติในการรับรองคำตัดสินของคณะมนตรี เนื่องจากการใช้ระบบฉันทามติเพื่อรับรองคำตัดสินจะต้องได้รับการรับรองเป็นเอกฉันท์ โดยไม่มีการออกเสียงคัดค้านอย่างเป็นทางการจากประเทศภาคีแกตต์ในการประชุมคณะ มนตรี ดังนั้นระบบนี้จึงทำให้ประเทศคู่พิพาทหรือประเทศที่มีผลประโยชน์สำคัญสามารถขัดขวางการรับรองคำตัดสินของคณะมนตรีได้ และทำให้คำตัดสินนั้นไม่มีผลผูกพัน ประเทศคู่พิพาทและขาดสภาพบังคับ ซึ่งต่อมาในการเจรจาการค้ารอบอุรุกวัยประเทศภาคีได้มีการรับรองความเข้าใจว่าด้วยกฎเกณฑ์และกระบวนการจัดการระงับข้อ พิพาทภายใต้ข้อตกลงจัดตั้งองค์การการค้าโลกซึ่งได้มีการปรับปรุงข้อบกพร่องของกระ บวนการระงับข้อพิพาทในแกตต์ 1947 หลายประการ เช่น การจัดตั้งองค์กรระงับข้อ พิพาท องค์กรอุทธรณ์การใช้อนุญาโตตุลาการ การจำกัดเวลา และการแก้ไขที่สำคัญที่สุดคือการใช้ระบบการรับรองคำตัดสินขององค์กรระงับข้อพิพาทโดยอัตโนมัติ และ การเปลี่ยนแปลงการใช้ระบบฉันทามติจากการรับรองโดยฉันทามติมาเป็นระบบการ ไม่รับรองโดยฉันทามติ ซึ่งการปรับปรุงนี้มีผลทำให้กระบวนการระงับข้อพิพาทมีความรวดเร็วมีประสิทธิภาพและความเข้มแข็งมากขึ้น