วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาเค้าโครงทางจิต (MentalSchemata) ซึ่งเกิดจากการรับรู้สภาพแวดล้อมของสิ่งที่มีคุณค่าภายในเขตเมืองลำ พูน เพื่อเป็นแนวทางในการอนุรักษ์และพัฒนาเมืองลำพูน เนื่องจากเมืองลำพูนเป็น เมืองหลวงของแคว้นหริภุญไชยที่มีความสำคัญในอดีต แต่ในปัจจุบันเมืองลำพูนมีการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวขึ้นภายในตัวเมือง ทำให้ความสำคัญของเอกลักษณ์ของเมืองกำลังจางหายไป ผลการจากศึกษาพบว่าองค์ประกอบจากการรับรู้ ซึ่งทำให้เกิดจิตภาพของเมืองลำพูน ประกอบด้วยเอกลักษณ์ (Identity) โครงสร้าง (Structure) และ ความหมาย (Meaning) ในส่วนของเอกลักษณ์ จากการสังเคราะห์ข้อมูลพบว่า วัด และโบราณสถาน พระเครื่องสกุลลำพูน มีส่วนทำให้เมืองลำพูนมีความโดดเด่นจาก เมืองอื่น ๆ ในส่วนของโครงสร้าง จากการสังเคราะห์ข้อมูลด้านจินตภาพสาธารณะ (Public Image) พบว่าองค์ประกอบทางด้านจิตภาพของเมืองลำพูน ประกอบด้วย ทางเข้าเมือง (Gateways) เป็นสัญญาณเตือนการรับรู้ในการเดินทางเข้าสู่ตัวเมือง ลำพูน โดยส่วนใหญ่มักเป็นองค์ประกอบทางด้านกายภาพที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ และสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น ทางเข้าเมืองที่มีความแจ้งชัดภายในเมือง เช่น แม้น้ำกวงสะพาน วัด เส้นทาง (Paths) เป็นองค์ประกอบที่เชื่อมโยงกับองค์ประกอบทางกายภาพอื่น ๆ ของเมือง โดยที่เส้นทางที่นำไปสู่สถานที่สำคัญของเมืองและเส้นทางที่มีการใช้สอยมาก มักเป็นเส้นทางที่คนส่วนใหญ่จดจำและรับรู้ได้มากกว่าเส้นทางอื่นเส้นทางที่มีความแจ้งชัดภายในเมือง เช่น ถนนอินทยงยศ ถนนเจริญราษฎร์ถนนรอบเมือง แม้น้ำกวง เส้นขอบ (Edges) เป็นเส้นกั้นที่แบ่งขอบเขตบริเวณของพื้นที่ออกจากกันอย่างชัดเจนโดยการรับรู้เส้นขอบที่เด่นชัดภายในเมืองลำพูน ประ กอบด้วย เส้นขอบทางธรรมชาติ เช่นแม่น้ำกวง เส้นขอบที่มนุษย์สร้างขึ้น เช่นแนวคูเมือง ประตูเมือง แนวอาคารพาณิชย์ริมถนนสายหลัก ศูนย์ชุมชน (Nodes)เป็นศูนย์รวมของกิจกรรมที่มีความเคลื่อนไหวซึ่งส่วนใหญ่ในบริเวณดังกล่าวจะดูสับสน วุ่นวาย อันเกิดจากการเข้ามาใช้บริการในศูนย์ชุมชนดังกล่าวศูนย์ชุมชนที่มีความแจ้งชัดภายในเมือง เช่น ศูนย์ชุมชนบริเวณตลาดสดหนองดอก ย่าน (Districts) เป็นบริเวณที่มีความคล้ายคลึงกันในลักษณะทางกายภาพ หรือลักษณะทางกิจกรรมย่านที่มีความแจ้งชัดภายในเมือง เช่น ย่านศาสนสถานบริเวณวัดพระธาตุหริภุญชัยวรมหาวิหาร ภูมิสัญลักษณ์ (Landmarks) เป็นองค์ประกอบทางด้านกายภาพ ที่ใช้ในการอ้างอิงตำแหน่งภายในเมืองประกอบด้วย ภูมิสัญลักษณ์ที่มองเห็นได้ในระยะไกล(Distant Landmarks) เช่น องค์พระธาตุหริภุญชัย ภูมิสัญลักษณ์ที่มองเห็นได้ในระยะใกล้ (Local Landmarks) เช่น อนุสาวรีย์พระนางเจ้าจามเทวี ในส่วนของความหมาย จากการสังเคราะห์ข้อมูลพบว่ามีความหลากมากอันเนื่องมาจากความประทับใจซึ่งเกิดขึ้นในแต่ละบุคคล จากผลการศึกษาทางผู้ศึกษาคาดว่าเทคนิควิธีการที่ใช้ในวิทยานิพนธ์ฉบับนี้ สามารถนำไปปรับใช้เป็นแนวทางในการอนุรักษ์และพัฒนาเมืองลำพูน และเพื่อเป็นการพัฒนาเทคนิควิธีดังกล่าวให้มีเหมาะสมกับแนวทางในการอนุรักษ์เมืองอื่น ๆต่อไปในอนาคต