การวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาปัญหาที่เกิดขึ้นจากการที่กฎหมายกำหนดให้ผู้ทรงตั๋วเงินต้องทำคำคัดค้านเมื่อตั๋วขาดความเชื่อถือ เพราะผู้จ่ายหรือผู้รับรองไม่รับรองหรือไม่ใช้เงินตามตั๋ว และเสนอการปรับปรุงแก้ไขในเรื่องการทำคำคัดค้านให้สอดคล้องกับหลักกฎหมายและการใช้ตั๋วเงินในทางพาณิชย์ โดยศึกษาหลักกฎหมายไทยและหลักกฎหมายต่างประเทศ ประกอบกับอนุสัญญาระหว่างประเทศที่เกี่ยวกับเรื่องนี้พบว่า การทำคำคัดค้านเป็นหลักเกณฑ์ที่ยอมรับกันโดยทั่วไป แต่กฎหมายของบางประเทศมีหลักเกณฑ์ที่ไม่เคร่งครัดกฎหมายของไทยทั้งในแง่วิธีปฏิบัติและผลทางกฎหมาย ในส่วนของกฎหมายไทยนั้น พบว่าการทำคำคัดค้านเมื่อตั๋วเงินขาดความเชื่อถือยังมีความสำคัญเพราะคำคัดค้านจะเป็นพยานหลักฐานที่แสดงว่าผู้ทรงตั๋วเงินได้ยื่นตั๋วให้ผู้จ่ายหรือผู้รับรองให้ทำการรับรองหรือใช้เงินแล้ว แต่ได้รับการปฏิเสธ และมีความสัมพันธ์บทบัญญัติอื่นอีกมาก อย่างไรก็ตาม เห็นได้ว่าหลักเกณฑ์ดังกล่าวก็เป็นหลักเกณฑ์ที่ก่อภาระหน้าที่แก่ผู้ทรงตั๋วและต่อการดำเนินธุรกิจที่ต้องใช้ตั๋วเงินที่ต้องการความคล่องตัวอยู่มาก ซึ่งสมควรปรับปรุงให้มีความยืดหยุ่นเหมาะสมกับยุคสมัยขึ้น วิทยานิพนธ์นี้ได้เสนอแนะว่า ควรที่จะมีการปรับปรุงแก้ไขทั้งในส่วนของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ บรรพ 3 ลักษณะ 21 ตั๋วเงิน และกฎเสนาบดีกระทรวงยุติธรรม กฎที่ 67 ลงวันที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2471 อาทิการกำหนดให้ต้องทำคำคัดค้านในกรณีตั๋วเงินต่างประเทศ การนิยามคำว่า"ตั๋วเงินในประเทศ" และ "ตั๋วเงินที่ออกมาจากต่างประเทศ" การขยายกำหนดเวลาทำคำคัดค้าน การกำหนดให้ผู้มีหน้าที่ทำคำคัดค้านมากกว่าที่กฎหมายกำหนดในปัจจุบัน ตลอดจนการกำหนดให้มีกรณีที่ไม่ต้องทำคำคัดค้านมากขึ้น