การวิจัยครั้งนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อหา ความชุกของปัญหาสุขภาพจิตของ ผู้ขับขี่มอเตอร์ไซค์รับจ้างในกรุงเทพมหานครว่าเป็นอย่างไร และ ศึกษาว่าปัจจัยด้านบุคคลของผู้ขับขี่มอเตอร์ไซค์รับจ้าง มีผลต่อการมีปัญหาสุขภาพจิตหรือไม่ อย่างไร เพื่อประโยชน์ต่อการศึกษาวิจัยอื่น ๆ ต่อไปโดยใช้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 270 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสัมภาษณ์ข้อมูลส่วนบุคคล และแบบทดสอบสุขภาพจิต Symptoms DistressChecklist-90 (SCL-90) สถิติที่ใช้ คือ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยง เบนมาตรฐาน t-test F-test และ ทดสอบความแตกต่างเป็นรายคู่โดยวิ ธี Scheffe ซึ่งการวิเคราะห์ข้อมูลทั้งหมดใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์สำเร็จรูป SPSS/PC('+) ผลการวิจัยพบว่า 1. ความชุกของปัญหาสุขภาพจิตของผู้ขับขี่มอเตอร์ไซค์รับจ้างในกรุง เทพมหานคร คิดเป็นร้อยละ 31.5 โดยพบ ปัญหาสุขภาพจิต ด้านความรู้สึกว่า มีอาการทางกาย มากที่สุด คิดเป็นร้อยละ 15.2 รองลงมา คือ ความกลัว โดยไม่มีเหตุผล ความซึมเศร้า และความคิดหวาดระแวงคิดเป็นร้อยละ 11.9, 10.4 และ 10 ตามลำดับ 2. ปัญหาสุขภาพจิตแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01- 0.05 จำแนกตามตัวแปร ดังนี้คือ รายได้ ภาระหนี้สิน การมีโรคทางกาย ประสบการณ์ในการขับขี่มอเตอร์ไซค์รับจ้างและจำนวนชั่วโมงการทำงาน