สิทธิในการกำหนดอนาคตตนเองเป็นหลักกฎหมายที่ถูกกำหนดไว้ในกฎบัตรสหประชาชาติ วัตถุประสงค์เดิมของสิทธิในการกำหนดอนาคตตนเองคือ การให้เอกราชแก่ดินแดงอาณานิคม อย่างไรก็ดี ได้มีแนวคิดที่จะนำสิทธิในการกำหนดอนาคตตนเองไปใช้ในกรณีอื่นๆ ที่เบี่ยงเบนออกจากวัตถุประสงค์เดิมดังกล่าว เช่น แนวความคิดที่จะนำสิทธิในการกำหนดอนาคตตนเองไปใช้กับการแบ่งแยกดินแดนเป็นต้น แนวคิดที่เบี่ยงเบนออกไปเช่นนี้ทำให้รัฐต่างๆหวาดระแวงสิทธิในการกำหนดอนาคตเองและได้ผลักดันให้สมัชชาใหม่แห่งสหประชาชาติได้มีมติฉบับต่าง ๆ ออกมาเพื่อแสดงให้เห็นว่าเนื้อหาสาระของสิทธิในการกำหนดอนาคตตนเองนั้นไม่รวมถึงแนวคิดที่เบี่ยงเบนออกไปดังกล่าว ในปัจจุบัน ถึงแม้ว่าการให้เอกราชแก่ดินแดนอาณานิคมจะทำให้ไม่มีดินแดนอาณานิคมเหลืออยู่อีกต่อไปแล้วก็ตาม แต่ว่าสิทธิในการกำหนดอนาคตตนเองก็ยังสามารถนำไปบังคับใช้กับดินแดนที่คล้ายคลึงกับดินแดนอาณานิคม (ดินแดนเสมือนอาณานิคม) ได้ด้วย ทั้งนี้ก็เพราะรัฐผู้ปกครองดินแดนอาณานิคมและดินแดนเสมือนเป็นอาณานิคมต่างก็ได้สิทธิเหนือดินแดนทั้งสองประเภทนี้มาโดยผิดกฎหมาย เช่นเดียวกัน