การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการลดน้ำหนักและการชดเชย ที่มีต่อประสิทธิภาพของนักมวย กลุ่มตัวอย่างเป็นนักมวยไทยและนักมวยสากลสมัครเล่น จำนวน 40 คน ทำการทดสอบความสามารถในการทำงานของร่างกาย ที่ระดับความหนักของงาน 80% ของอัตราเต้นของหัวใจสูงสุด ก่อนการทดลอง เพื่อนำมาเป็นเกณฑ์ในการจัดให้กลุ่มตัวอย่างมีความสามารถในการทำงานของร่างกายไม่แตกต่างกัน เป็น 4 กลุ่ม กลุ่มละ 10คน หลังจากนั้น สุ่มกลุ่มตัวอย่างเข้ารับการทดลองตามกลุ่มการทดลองที่กำหนดคือ กลุ่มควบคุม กลุ่มเพิ่มน้ำหนัก กลุ่มลดน้ำหนัก 3% และกลุ่มลดน้ำหนัก5% ทำการทดสอบประสิทธิภาพของนักมวยในด้านต่างๆ ได้แก่ ความสามารถในการทำงานของร่างกาย เวลาปฏิบัติเวลาการเคลื่อนไหวและเวลาการตอบสนอง ความวิตกกังวลเฉพาะสถานการณ์แข่งขันกีฬา และแรงกระทบของอวัยวะต่างๆ ที่ใช้ในกีฬามวย ก่อนและหลังการทดลอง เครื่องมือที่ใช้ในการทดสอบประสิทธิภาพของนักมวย ได้แก่ จักรยานวัดงาน ไอโซ-เพาเวอร์ เออร์โกมิเตอร์ ซิสเต็ม เครื่องมือวันปฏิกิริยาของทั้งร่างกาย แบบวัดความวิตกกังวลเฉพาะสถานการณ์การแข่งขันกีฬาฉบับภาษาไทย-2 และเครื่องวัดแรงกระแทก กลุ่มทดลองใช้เวลา 4 และ 6 ชั่วโมง ในการลดน้ำหนักและการชดเชน ตามลำดับ น้ำข้อมูลที่ได้รับจากการทดลองมาวิเคราะห์ โดยหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบค่า "ที" วิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว วิเคราะห์ความแปรปรวนร่วมแบบทางเดียว และทดสอบความแตกต่างเป็นรายคู่ด้วยวิธีของตูกี ผลการวิจัยพบว่า ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 ระหว่างกลุ่มทดลอง4 กลุ่ม ในรายการต่างๆ ของด้าน ความสามารถในการทำงานของร่างกายเวลาปฏิกิริยาเวลาการเคลื่อนไหวและเวลาการตอบสนอง และความวิตกกังวลเฉพาะสถานการณ์การแข่งขันกีฬา แต่สำหรับด้านแรงแระแทกของอวัยวะต่างๆ ที่ใช้ในกีฬามวยนั้น พบว่า มีเพียง 1 รายการ ที่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 คือ รายการ ตีเข่าด้วยเข่าขวาเฉียงเข้าลำตัวที่กลุ่มควบคุมกับกลุ่มลดน้ำหนัก 5% แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05