การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1)ความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการอ่านและการเขียนเนื้อเรื่องภาษาอังกฤษ แบบบรรยายของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 กรุงเทพมหานคร 2)ความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการอ่านและการเขียนเนื้อเรื่องภาษาอังกฤษ แบบโน้มน้าวของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 กรุงเทพมหานคร 3)ความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการอ่านเนื้อเรื่องภาษาอังกฤษแบบบรรยายและแบบโน้มน้าวของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 กรุงเทพมหานคร 4)ความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการเขียนเนื้อเรื่องภาษาอังกฤษแบบบรรยายและแบบโน้มน้าวของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 กรุงเทพมหานคร ตัวอย่างประชากรที่ใช้ในการวิจัย ซึ่งได้จากการสุ่มแบบแบ่งชั้น คือนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ปีการศึกษา 2536 จำนวน 514 คน จากโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษา ในกรุงเทพมหานคร จำนวน 16โรงเรียน นักเรียนแต่ละคนได้รับการทดสอบจาก 1)แบบสอบวัดความสามารถในการอ่านเนื้อเรื่องภาษาอังกฤษแบบบรรยายและแบบโน้มน้าว ซึ่งประกอบไปด้วย แบบสอบ แบบเลือกตอบ และแบบบันทึกสิ่งที่จำได้จากการอ่าน2)แบบสอบวัดความสามารถในการเขียนเนื้อเรื่องภาษาอังกฤษแบบบรรยายและแบบโน้มน้าว ชนิดเขียนเรียงความแบบอิสระ นำคะแนนที่ได้มาวิเคราะห์หาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สันทีละคู่ ได้ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1)คะแนนจากแบบบันทึกสิ่งที่จำได้จากการอ่านเนื้อเรื่องภาษาอังกฤษแบบบรรยายมีความสัมพันธ์ทางลบกับคะแนนจากการเขียนเนื้อเรื่องภาษาอังกฤษแบบบรรยายอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 และคะแนนจากแบบสอบแบบเลือกตอบเนื้อเรื่องภาษาอังกฤษแบบบรรยาย ไม่มีความสัมพันธ์กับคะแนนจากการเขียนเนื้อเรื่องภาษาอังกฤษแบบบรรยายอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.01 2)คะแนนจากแบบบันทึกสิ่งที่จำได้จากการอ่านเนื้อเรื่องภาษาอังกฤษแบบโน้มน้าว ไม่มีความสัมพันธ์กับคะแนนจากการเขียนเนื้อเรื่องภาษาอังกฤษแบบโน้มน้าวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และคะแนนจากแบบสอบแบบเลือกตอบเนื้อเรื่องภาษาอังกฤษแบบโน้มน้าว มีความสัมพันธ์ทางบวกกับคะแนนจากการเขียนเนื้อเรื่องภาษาอังกฤษแบบโน้มน้าวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 3)คะแนนความสามารถในการอ่านเนื้อเรื่องภาษาอังกฤษแบบบรรยาย และแบบโน้มน้าว ไม่มีความสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ยกเว้นคะแนนจากแบบบันทึกสิ่งที่จำได้จากการอ่าน มีความสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 4)คะแนนความสามารถในการเขียนเนื้อเรื่องภาษาอังกฤษแบบบรรยายและแบบโน้มน้าว มีความสัมพันธ์กันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001